Maandelijks archief: september 2013

Dag 22 Naar Huis

Dan mag je naar huis
Naar huis
Je mag naar huis
Naar huis
Ik wil naar huis
Naar huis
Ik wil naar huis
Naar huis

Deze tekst van Acda en de Munnik heb ik in m’n hoofd deze ochtend. We gaan naar huis. Morgen zien we onze witte dame weer, morgen slapen we weer in ons eigen bedje (niet dat de bedden hier niet lekker sliepen, in tegendeel zelfs, zo goed vind je ze zelden), vanaf morgen weer gewoon, gezond, eten zonder al die toetjes ;-).

Met het inpakken van de koffers kom ik tot de conclusie dat Arjan nog een vrouwelijke kant heeft (naast z’n chocolade tik). Hij heeft in totaal 6(!) paar schoenen. 4 Paar gingen mee van thuis en hier heeft hij nog 2 paar gekocht. Ik kwam met 3 paar aan en ga met 3 paar weer naar huis. Ergens zit er een foutje ;-).

Arjan z'n verzameling

Arjan z’n verzameling

mijn verzameling

mijn verzameling

We zijn vroeg wakker. Iedereen maakt een ontbijtje voor zichzelf. Wij houden het simpel. Toast met kaas en ham. We pakken de laatste spullen in. Genieten nog even van de villa en rond 9.30 gooien we alle koffers in de auto’s en gaan we allemaal een andere kant op. Rob en Yvonne gaan nog even genieten van Aquatica, Dre en 10 gaan naar “Ripley’s Believe It Or Not” en wij gaan richting “Downtown Disney”.

Omdat het nog zo vroeg is, is het lekker rustig met parkeren. We staan vooraan bij het T-Rex restaurant. We lopen langs de winkeltjes. We zoeken nog iets leuks voor onze neefjes. Een kleinigheidje. Ook zoeken we nog een hondenpenning voor aan Eden d’r halsband. We hadden er jaren geleden eentje uit DLP meegenomen, maar die is begin dit jaar gesneuveld. Voor vriendin Essie wil ik ook nog iets leuks meenemen.

We maken op ons gemak een rondje door de winkels. We lopen langs de bioscoop en besluiten dat als we tijd over hebben we wel een filmpje kunnen gaan kijken. Rond 12.00 hebben we wel trek gekregen en we lopen Earl of Sandwich binnen en we lopen gelijk weer naar buiten. Wat een drukte er staan zeker 60 man/vrouw in de rij om een broodje te bestellen.

Wij lopen nog even naar het kerstwinkeltje. Daar kopen we nog een foute kerstversiering voor de kerstboom. Daarna kijken we nog even om de hoek bij Earl of Sandwich, maar daar zit geen verandering in. We besluiten voor een hotdog te gaan en grote cola/fanta.

Die eten we aan 1 van de tafeltjes aan het water op. We genieten van het uitzicht. Als we klaar zijn met eten lopen we terug naar de bioscoop. We kijken even wat er draait en we zien de nieuwste film van Hugh Jackman. Die willen we wel zien, maar helaas, we zijn te laat. De film is al begonnen en de rest lijkt ons niet zo.

172 176 177

We veranderen van plan en rijden nog even naar de Outlets op Vineland Ave. Het is best druk als we aankomen, maar er is nog plek genoeg in de gratis parkeergarage. We maken een rondje winkels en halen nog een Starbucks. Rond 14.30 lopen we terug naar de auto en rijden we naar Sanford Airport.

Onderweg hebben we nog wat files, maar even voor 16.00 rijden we de parkeerplaats bij Alamo op. We halen de koffers uit de auto, krijgen het bonnetje en we bedanken Monster voor de mooie 3 weken dat hij ons zonder problemen overal naar toe bracht. Als we met de koffers weglopen zien we Rob en Yvonne aankomen rijden. We wachten even op ze.

Gezamelijk lopen we naar terminal B. Nou ja, gezamelijk, ik loop voorop, ik moet heel nodig iets voor mezelf doen en dan kan ik gelijk m’n spijkbroek aan doen. Ik vertrouw die berichten over 20 graden in Nederland niet echt, Arjan houdt het bij z’n korte broek en een vest. Het bij het inchecken is het rustig. We zijn gelijk aan de beurt. De koffers zitten beide onder de 23 kilo. Niet slecht gedaan al zeg ik het zelf ;-).

We lopen naar de douane. Ook daar is het stil. We doen de schoenen uit en halen de laptop uit de tas. De iPad’s kunnen gewoon in de tas blijven. We worden beide goed bevonden. Het gaat hier wel even wat relaxter dan op andere vliegvelden in Amerika.

Dan is het wachten tot we gaan boarden. We internetten wat (is ook weer gratis wifi hier ;-)), we delen nog een kleine pizza, en we wachten tot het tijd is.

Wachten

Wachten

Ons vliegtuig

Ons vliegtuig

Als iedereen zit, heet captain Overbeek ons, namens de bemanning, van harte welkom. We vliegen eerst naar Miami om daar nog wat passagiers af te zetten en nieuwe mee te nemen. Deze vlucht duurt ongeveer 3 kwartier. Als we boven Miami vliegen is het donker, maar onder ons lijkt het wel of het nog dag is zo verlicht is de stad. Helaas doordat de cabine nog verlicht is, is het moeilijk foto’s maken :-(. Ook jammer is dat captain Overbeek het toestel niet gladjes aan de grond zet. We hebben ze wel beter meegemaakt 😉

Zonsondergang vanuit de lucht

Zonsondergang vanuit de lucht

In Miami staan we ruim 1 uur aan de grond. Er moet getankt worden en de nieuwe passagiers druppelen ook binnen. Als iedereen binnen is en captain Overbeek zijn praatje heeft gehouden gaan we weer de lucht in. We krijgen al snel eten. De keuze is beef of pasta. De laatste is vegetarisch. Ik wil wel voor de pasta gaan, maar tegen die tijd dat het karretje bij ons is die helaas op.

Daar zijn de Daleks weer. DOCTOR!!!! :-D

Daar zijn de Daleks weer. DOCTOR!!!! 😀

De beef smaakt niet echt lekker. Het toetje laten we beide staan. We eten alleen het broodje en de zalm. We hebben ook niet echt veel trek. Ondertussen kijken we nog een paar films. We krijgen nog een toilettasje met een masker voor je ogen (om te slapen), tandenborstel en tandpasta, sokken, oordoppen en handcreme. Als het licht uit gaat in de cabine proberen we nog wat te slapen. Wat wonder boven wonder nog een beetje lukt en dat zonder het maskertje ;-).

Als de lichten weer aangaan hebben we nog iets minder dan 3 uur vliegen voor de boeg. We krijgen nog een ontbijtje, maar ik ben nog steeds op dat punt dat ik geen trek heb. Dus ik hou het bij het croissantje en de yoghurt.

We landen ruim voor schema. Ik App vriendin Britt of ze nog moet werken, maar helaas missen we elkaar net. We landen aan de ene kant van Schiphol en moeten voor onze koffers helemaal naar de andere kant van Schiphol. Daar staan we nog een tijd te wachten tot de band gaat lopen. Arjan belt ondertussen met valet parking zodat Duzi straks startklaar staat te wachten op ons. Als we onze koffers hebben lopen we met Dre en 10 alvast naar buiten. Rob en Yvonne moeten dan nog even wachten.

Buiten hebben ze het druk met de auto’s. We moeten even wachten. Als we de sleutel hebben en we Duzi goedgekeurd stoppen we de koffers in de auto en als we instappen zien Rob en Yvonne ook in de auto stappen. Dan hebben ze toch nog snel na ons de koffers gehad.

Als we de A4 oprijden is het niet echt te merken dat het zaterdag is. Het is druk. Ik bel naar de opvang dat we weer terug zijn, in de auto zitten en of het goed is of we gelijk doorrijden om Eden op te halen. Dat is geen probleem. Onderweg hebben we nog paar keer  een file. Ja, welkom thuis. Dat hebben we dus niet gemist.

Als we bij het dierenpension aankomen reorganiseren we de koffers zodat Eden ook nog op de achterbank kan zitten/liggen. Als we de deur open doen roepen ze Eden al. Die komt, nieuwsgierig als ze is, om de hoek kijken. Als ze ons ziet rent ze blij rondjes om ons heen ze en ze vergeet weer even te blaffen, maar dat duurt niet lang ;-). We maken nog even een praatje en we horen dat ze zich uitstekend heeft gedragen. Ze was alleen de eerste 3 dagen wat onrustig, maar tot ieders verbazing heeft ze heel goed gegeten :-D. ‘s-Nachts zat ze gezellig met witte herder reu Snow in de kennel en ze eiste ook haar plekje in de roedel en haar mand/kussen op. Als er een nieuwe hond binnen kwam ging ze heel rustig kijken. We hebben gewoon een voorbeeldig hondje ;-). We wensen de mensen van het pension een fijne vakantie en lopen terug naar de auto. Eden springt er gelijk in.

Blije doos ;-)

Blije doos 😉

Eenmaal thuis pakken we de koffers uit en draaien we de eerste wasjes. Omdat ik in de vakantie had bedacht dat we op zaterdag geen zin hadden om boodschappen te doen had ik via Albert.nl de boodschappen doorgegeven. Dus we wachten. Ze komen tussen 16.00 en 20.00. Even na 19.00 komt de kleine vrachtauto de straat in rijden. Wat is dit handig zeg. Omdat we niet echt veel trek hebben eten we een bruine boterham met, echte, Nederlandse kaas. Wat hebben we dat gemist.

We kijken nog even 3 afleveringen van Expeditie Robinson. Met moeite dat wel. Rond 22.30 houden we het voorgezien. Zeker omdat we steeds meer terug moeten spoelen. We gaan lekker slapen. Voor de zekerheid zetten we nog wel even een wekker op 9.00 voor het geval dat ;-).

3745 x gelezen

Dag 21 Laatste volle dag in villa Waterlily

Gisteravond hadden we de iPhone 5, de iPad en de Mini voorzien van de nieuwe update van Apple (iOS 7.0). Mijn iPhone 4 moest nog even wachten. Die kwam wat ruimte te kort. Nadat ik er een aantal apps had afgegooid en wat foto’s had verwijderd was er genoeg ruimte over. Dus vlak voordat we naar bed gingen lag deze ook z’n update te verwerken.

Toen ik rond 3.45 wakker was geworden van Arjan omdat hij naar de wc ging heb gelijk even gekeken hoe de stand was. Ja hoor, dit Appletje was ook klaar voor gebruik. Ik heb nog even het nieuws liggen lezen en ben toen weer gaan slapen.

Rond 7.30 waren we weer wakker. We hadden nog wilde plannen om naar “Kennedy Space Centre” te gaan, maar omdat dit onze laatste volle dag in de villa is wilde we ook nog wel even van het zwembad genieten enzo. We kozen voor het laatste.

Omdat Rob en Yvonne de laatste ochtend nog even wilde gaan golfen en de rest het rustig aan deed, maakte iedereen voor zichzelf een ontbijtje. Rob en Yvonne zijn als eerste in de keuken bezig. Vroeg starten is ook weer vroeg thuis. Wij ontbijten simpel, toast met kaas en jam. Daarna hangen we in en om de pool. Ik ga ook nog even bubbelen. Nu kan het nog. We lezen wat, spelen met de Appletjes. Even wennen de update maar het ziet er wel mooi uit.

Zennnnnn

Zennnnnn

Tegen een uurtje of 12.00 stappen we in het Monster om naar Celebration te gaan. Ik had bij Robert-Jan op z’n blog gelezen dat er een zaakje moet zitten die allerlei hondenkoekjes zelf bakken. Het duurde even voordat we een parkeerplek hadden. Het was nog best druk. Nadat we het Monster een plekje hadden gegeven onder een paar bomen, lekker in de schaduw, liepen we een rondje om het meer.

Rondje meer

Rondje meer

Ik wil ze niet eens voeren.

Ik wil ze niet eens voeren.

Genieten!

Genieten!

Na het rondje hadden we dorst gekregen en omdat we toch langs de Starbucks liepen gelijk maar even naar binnen voor iets fris en iets te snoepen ;-). Arjan heet vandaag even voor het gemak Arnold. Ze hebben hier nogal wat moeite om de naam Arjan uit te spreken :-D.  We vonden een tafeltje in de schaduw en genoten van het uitzicht. We zagen ons hier al wonen, maar dan moeten we wel op de 10de van de maand wachten wil dat ooit gaan gebeuren ;-).

Hallo Arnold ;-)

Hallo Arnold 😉

Na de kleine pauze gingen we op zoek naar “Woof Gang Bakery”. Die hadden we snel gevonden. Wat een leuke winkel zeg. Het is nog echt waar ook, ze maken de hondenkoekjes zelf :-D. Omdat het verse koekjes zijn durfde we ze eigenlijk niet te kopen aangezien dat sommige producten (zoals vers vlees, melk ect.) niet ingevoerd mag worden. We kozen wat uit van het rek waar de vacumm verpakte koekjes hingen. Wij denken dat we wel iets lekkers voor onze dame hebben uitgezocht. We zullen het zaterdag weten.

Na het bezoekje aan de winkel zijn we richting het Monster gelopen en zijn via de Publix naar de villa gereden. De pool riep ons gewoon.

Als we de Tigerlily Court opdraaien zien we dat Rob en Yvonne al thuis zijn. Dre en 10 zijn shoppen. We lopen maar even om omdat de bel niet altijd gehoord wordt als iedereen buiten zit. Ja hoor, we hadden gelijk. Rob en Yvonne liggen heerlijk te recreëren naast het zwembad. We leggen onze spullen binnen en ik bemoei me nog even met de was. Arjan ligt al in de pool. Ik volg nadat de was is opgevouwen. Lekker nog even genieten zo lang het nog kan.

Tafeltje dekje in de pool :-D

Tafeltje dekje in de pool 😀

Rob en Yvonne opperen dat we vanavond misschien wel iets BJ’s kunnen eten. Wij vinden het een strak plan ;-). We zonnen nog wat, we zwemmen nog wat en we bubbelen nog wat. Life is good.

Rond 17.00 vertrekken we naar BJ’s. Het is best druk binnen, maar er is nog plek. We hebben ober Ron. Een vrolijke man en dat is dan gelijk een stuk gezelliger zitten. De mannen gaan voor vlees en de dames gaan voor vis. Op Arjan na krijgen we niet alles op. Ja, we kunnen het wel op, maar we willen voor de laatste avond toch nog een klein toetje. Rob gaat voor 2 bolletjes vanille ijs en Yvonne, Arjan en ik nemen “Pizookie Trio”. Omdat ik, volgens Yvonne, altijd iets lekkers uitzoek gaan we alle drie voor de smaak “Raspberry White Chocolate Almond Pizookie”. Wat een zaligheid was dat. Heerlijk!

Trio.

Trio.

We betalen de rekening en rollen ons naar het Monster, maar wat was dat een lekker toetje om de vakantie mee af te sluiten.

Als we weer thuis maak ik nog even snel de blog af. Ik had deze keer tussendoor al zitten schrijven. De rest is bezig met koffers inpakken of een blogje schrijven.

Morgen moeten we om 10.00 uit de villa zijn. We vliegen pas om 19.15 ‘s-avonds dus we moeten ons nog even vermaken. We hebben nog Downtown Disney op onze lijst staan. Dus daar gaan we ons wel even vermaken.

De eerst volgende blog zal op z’n vroegst zaterdag tegen de avond online staan. Alhoewel ik denk dat het eerder zondag zal worden ;-).

8201 x gelezen

Dag 20 Airboat en Kelly Park

Vanochtend was ik om 6.00 wakker. Niet zo vreemd ik lag de avond ervoor al rond 21.15 op bed. Ik was versleten en dan te bedenken dat we niets bijzonders hadden gedaan. Maar goed, ik was vroeg wakker. Omdat ik toch wakker was de Mini erbij gepakt en even de reacties gelezen op de blog. Blijft leuk. Toen ben ik uit bed gegaan en lekker muziek zitten luisteren via Spotify.

Toen Rob, Yvonne en Arjan ook uit bed waren hebben we een simpel ontbijtje genomen (geen foto). We hadden om 10.15 al een afspraak met Captain Joe, voor een airboat tour, bij een liquor store (slijterij). Klinkt een beetje vreemd en we wisten ook niet echt wat we moesten verwachten.

Nadat we zo’n beetje heel de Irlo Bronson Memorial Highway hadden gezien en we bijna zeker wisten dat we de liquor store niet meer zouden vinden zei de dame van de navigatie dat we onze bestemming hadden bereikt. Ja, hoor, ze had gelijk we waren op de plaats van bestemming.

We gingen naar binnen. We hadden net 1 voet over de drempel gezet of een iets te vrolijke man zei ons gedag. Dat was captain Joe. Moeilijk te verstaan omdat de beste man nogal knauwde. We wisten niet helemaal zeker of dat het z’n accent was of dat hij al stiekem iets uit de winkel had genuttigd ;-). We hielden het maar op het eerste. Captain Joe gaf nog wel het advies mee dat we als we nog iets te drinken mee wilde nemen dat hier konden doen omdat daar waar we naar toe gingen niets te krijgen was.

Als de andere groep er was zouden we vertrekken. Ik haalde nog wat water, mountain dew en wat zoute pinda’s voor de zekerheid. De andere waren er gelukkig ook snel en er stond al een stel te wachten. Die waren blijkbaar net voor ons gearriveerd. Met 3 auto’s reden we captain Joe achterna. Dat was nog een rit die ruim een half uur duurde. Onderweg hadden we te maken met verschillende regenbuien. Hmmm, dat beloofd niet veel goeds.

Als we bij de plek aankomen waar de boot te water wordt gelaten is het droog. Mooi! We stappen in de boot en gaan zitten. Captain Joe zet de motor aan en we zijn weg. We treffen het gelijk. Bij de eerste bocht zien we al een alligator wegschieten. Captain Joe maakt een bocht en vaart wat dichterbij zodat wij de toerist kunnen uithangen. We varen weer verder en we zien nog meer alligators. We hebben geluk vandaag. We hebben minder geluk met het weer. Donkere wolken pakken zicht samen boven het meer. Captain Joe doet z’n best om de bui mis te houden door er zoveel mogelijk omheen te varen. Dat lukt hem nog aardig ook. Af en toe liggen we stil en zien we nog wat alligators en aan de kant loopt een everzwijn door de struiken te scharrelen. Als het weer het toelaat varen we terug naar ons beginpunt. Als we net in de auto zitten begint het flink te regenen.

Zoek de alligator 1

Zoek de alligator 1

P9180300

Zoek de alligator 3

Zoek de alligator 3

We stellen de navigatie in op Kelly Park. Het is nog ruim anderhalf uur rijden daar naar toe. Yvonne en ik pakken even onze rust. Dan gaat de tijd ook wat sneller. Onderweg hebben we nog paar keer een regenbui.

Vlak voor de Kelly Park huren we bij een dubieuze tent 2 banden voor Rob en Arjan. Yvonne en ik zullen aan de kant foto’s maken. We passen en meten met de banden, maar er gaat er maar eentje achterin. Arjan doet het voorstel om de andere band via het open raam beet te houden. Zo gezegt, zo gedaan. We zoeken nog een parkeerplek en lopen naar het beginpunt waar je met band en al het water in kan. Arjan gaat als eerste te water met band en al. Rob volgt zijn voorbeeld. Voordat hij dat doet stopt hij de camera (die tegen water kan) in z’n broekzak. Iets minder gracieus dan Arjan gaat hij ook te water met band en al. Als hij 2 meter verder is gedobberd merk hij dat hij de camera kwijt is. Yvonne staat scheldend aan de kant. We turen samen naar het water of we de camera nog zien. De mannen zijn ondertussen uit het zicht verdwijnen.

Heel elegant ;-)

Heel elegant 😉

Wat is dat Rob??? (klik op de foto voor een grotere afbeelding)

Wat is dat Rob??? (klik op de foto voor een grotere afbeelding)

 

Gelukkig voor Rob is er een man bezig in het water met een duikbril. Hij gaat wel even voor ons op zoek. Hij vraagt welke kleur de camera heeft en wij roepen in koor “Orange”. Zijn vrouw ziet op dat moment iets oranje voorbij gaan. De man neemt een duik en het blijkt een blaadje te zijn. Een ander stel dat iets verder in het water aan het spelen is zoekt ook mee. Zij ziet ook iets oranje in het water en de man duikt weer. Dan staan Rob en Arjan ineens weer achter ons. Ze zijn een paar meter verder het water uitgekomen om de camera te komen zoeken. Nu heeft de man wel beet. Joepie! De camera is weer terecht. De mannen laten zich weer met band en al in het water vallen. Nu heeft Rob de camera om z’n pols hangen met het daarvoor bestemde touwtje :-D.

lekker dobberen

lekker dobberen

Wij volgen de mannen nog een klein stukje tot ze uit het zicht zijn verdwenen. Wij lopen terug naar het eindpunt. Als we halverwege zijn begint het weer te regenen. We lopen snel door. We schuilen nog even bij de toiletten. Ze zien en ruiken schoon. Dus om het 1 met het ander te combineren gaan we maar gelijk even. Als we daarna weer naar het eindpunt lopen komt Rob net onder de brug vandaan. Arjan volgt iets later. Het uitstappen gaat nog aardig. Omdat het blijft regenen gaan we terug naar de auto. Nu passen de banden wel in de auto. We maken een extra rondje over de parkeerplaats en rijden Kelly Park weer uit. We leveren de banden weer in en rijden terug naar de Waterlily.

Als we weer bij de villa zijn ligt 10 op bed. Ze heeft een off-day. We kleden ons om en laten Dre beloven dat hij straks wat te eten gaat halen. Wij stappen in de auto en rijden naar “The Longhorn”.

Als we daar aankomen worden we verwelkomt door een vrolijk meisje. We worden naar ons tafeltje gebracht. We bekijken de kaart en dan staat serveerster Andrea voor ons. Ook al zo’n vrolijke meid. Het kan dus nog wel. Ze bedient ons met een lach. We bestellen allemaal iets anders en het smaakt weer heerlijk. We hebben ook nog plek voor een toetje die we delen.

Mountain Top Cheesecake

Mountain Top Cheesecake

157

Ultimate Brownie Sundae

We betalen de rekening en we geven Andrea een extra fooi. We stappen de auto in en zetten, op Rob na, die moet rijden, de stoelen op uitbuikstand. Als we weer bij de villa aankomen hebben Dre en 10 ook al gegeten. Dre heeft bij de Subway een broodje voor 10 gehaald en voor zichzelf stukjes warme kip bij de Publix.

We zitten nog even allemaal buiten na te praten en daarna doet iedereen weer zijn ding. Morgen hebben we de laatste volle dag in de villa. We weten nog niet hoe we die door gaan brengen. We zien wel wat de dag ons brengt.

8323 x gelezen

Dag 19 Blizzard Beach

Ik ben eerst om 2.45 wakker omdat ik nog steeds last heb van m’n keel :-?. Gelukkig val ik snel weer inslaap tot een uurtje of 3.30. Nu zit m’n neus dicht. Heel fijn. NOT! De zakdoekjes helpen niet. Dan maar op zoek naar de neusspray. Aangezien er een halve apotheek altijd mee gaat met de vakantie’s zit dat er gelukkig ook bij. Zo, dat geeft weer wat lucht.

Rond 7.00 ben ik weer wakker. Naast me ligt Arjan al met z’n iPhone te spelen. Iets klopt hier niet aan dit beeld ;-). Ik pak m’n Mini erbij. Tja, je moet toch wat. Rond 8.00 horen we beweging in de woonkamer en keuken. Ik ga uit bed. Arjan volgt iets later. Rob en Yvonne zijn al druk bezig met de mise en place voor het ontbijt. Even later komt Dre ook te voorschijn. 10 blijft nog even liggen.

Tijdens het ontbijt bespreken we onze plannen. Rob en Yvonne gaan Aquatica onveilig maken. Wij doen hetzelfde maar dan in Blizzard Beach (1 van de waterparken van Disney en vandaag is de laatste dag dat onze kaart nog geldig is). Dre en 10 hebben het plan om naar St. Augustine te gaan. Het oudste plaatsje van Florida. Omdat het 2 en half uur rijden (enkele reis) is verwachten wij ze vanavond niet eerder dan 20.00 thuis.

De standaard ontbijfoto #foodporn

De standaard ontbijfoto #foodporn

Rob en Yvonne gaan als eerste de deur uit en wij volgen 10 minuten later. We hebben geen idee hoe laat Dre en 10 weg zijn gegaan.

Het is net 10.00 geweest als we de (gratis) parkeerplaats van Blizzard Beach oprijden. We vinden een mooie parkeerplaats in de brandende zon. Schaduwplaatsen zijn schaars hier. We scannen voor de laatste keer onze passen en vingerafdruk. Hier geen tassencontrole. We huren een kluisje, leggen onze spullen erin en zoeken 2 mooie plekjes uit waar we kunnen opdrogen als we uit het water komen.

Blizzard Beach

Blizzard Beach

We vinden 2 mooie bedjes onder een afdakje. Lekker in de schaduw dus. Weer naar goed Duits voorbeeld leggen we, net zoals in Typhoon Lagoon, onze handdoeken op de bedjes. ONS!

We kijken welke glijbaan we eerst gaan doen. Arjan wil graag met de stoeltjeslift naar boven, maar de vorige keer zat ik met klamme handjes in dat ding. Ja, ik weet het, ik ga bijna overal in, maar ik heb ook zo m’n grenzen. Dit is er 1 van. We nemen sportief de trap. Als we boven aankomen kijk ik nog eens goed naar de glijbanen. “Summit Plummet” daar heeft Arjan z’n zinnen opgezet. Eh….bekijk het maar met de kleine lettertjes en gemeenschap van goederen! Hier ga ik niet in!

Arjan baalt een klein beetje en gaat alleen in de rij staan. Ik neem de trap weer naar beneden. Wat een sportiviteit zeg. Arjan staat nog lang in de rij te wachten en ik sta te wachten bij een kijkpunt. Als ik een aantal volwassen mannen hoor gillen in dat ding, weet ik dat ik een goede beslissing heb gemaakt. Als Arjan aan de beurt is en met een rot gang naar beneden komt, moet hij toegeven. Dat is geen glijbaan voor jou schat. Dat had ik zelf ook bedacht ;-).

Summit Plummet

Summit Plummet

We lopen door naar “Downhill Double Dipper”. Hier ga je in 5 á 6 seconden naar beneden in een bandje. Oke, deze wil ik wel doen. Als ik beneden kom, in pak hem beet minder dan 6 seconden, ben ik blij dat ik vandaag m’n badpak aan heb en geen bikini. Laat ik het zo zeggen: tegen een “Nipplegate” kunnen de tere Disney zieltjes niet ;-).

Hierna gaan we voor iets rustigers. We gaan lekker dobberen in “Cross Country Creek”. We doen heel het rondje. Onderweg merken we dat er veel Engelse en Zuid-Amerikanen in het park zijn. Die zijn altijd erg aanwezig (lees: luidruchtig).

Na het rondje lopen we weer terug naar de bedjes. Even chillen, wat lezen, wat dutten tot we er weer genoeg van hebben. We gaan nog een glijbaantje pakken. Even verder op vinden we een leuke “Runoff Rapids”. Daar kan je met of een 1-persoons band of een 2-persoon band vanaf. Wij gaan voor de 2-persoons. Arjan pakt een 2-persoons band en we lopen weer een flinke trap naar boven. Bovenaan kiezen we 1 van de 3 glijbanen. Nou, ja, weinig kiezen, volgens het bordje moet de 2-persoons banden door de linker buis. Prima. De glijbaan is nog best heftig en als we weer beneden zijn ben ik weer blij met m’n badpak.

We pakken nog een keer dezelfde glijbaan en relaxen nog wat in de lazy river. Daarna gaan we weer terug naar de bedjes. We doen even een klein dutje en lezen wat tot we het tijd vinden om naar huis te gaan. We lopen terug naar de kluisje, pakken onze spullen en leveren het sleuteltje weer in.

Als we het park uitlopen stelt Arjan voor om een kleine (small) milkshake te halen bij de Gouden Bogen hier op het Disney-terrein. Ik vind het een goed plan. We volgen de borden met de M erop en rijden zo bij de Drive naar de bestelpaal. De dame verteld ons dat we naar het 1ste loket moeten rijden dan neemt ze daar onze bestelling op. Ook goed. Doen we dat. Als we bij het raampje staan gebeurt er niets. We zien ook niemand. Er is gewoon geen beweging achter het glas. Tja, dan maar door naar het volgende raampje. Die gaat wel open en de jongen wil ons een grote beker geven. Eh….die hadden we niet besteld zeggen wij. Sterker we hadden helemaal nog niets besteld. De jongen verdwijnt en de manager komt te voorschijn. Hij vraagt wat het probleem is. Arjan legt het uit. De manager neemt onze bestelling aan (1 small milkshake strawberrie en 1 small milkshake vanilla), we betalen $3.19 (wat volgens ons wel zo’n beetje moet kloppen omdat we van de week bij de Gouden Bogen, op 10 minuten van de villa vandaan, iets meer dan $5.00 moesten betalen voor 2 medium shakes) en de manager vraagt of we naar het derde raam willen rijden. Ook goed. Terwijl we dat doen vragen we ons af waar de candid camera hier hangt. Het derde raampje gaat open en de manager geeft 1 small vanilla milkshake. Omdat we staan te kijken of we water zien branden vraagt de manager of alles in orde is. Arjan zegt dat we ook een strawberrie shake hadden besteld. Oja, hij verdwijnt en komt 10 tellen later weer met een aardbeien shake. Ik ben ondertussen de bon aan het zoeken. Iets klopt er niet. Als ik de bon heb zie ik er maar 1 shake opstaan. Schat, gas geven en doorrijden! We verbazen ons wel dat het zo fout kon gaan en we verbazen ons ook over het feit dat deze Gouden Bogen dus duurder is dan die bij ons in de buurt. Goed om te weten.

Als we weer bij de villa komen zien we dat Rob en Yvonne al thuis zijn. Die liggen natuurlijk in het zwembad en horen waarschijnlijk de bel dan niet binnen. We lopen voor de zekerheid even om. En ja hoor, daar liggen ze allebei lekker te recreëren. Wij duiken er ook gelijk in. Ik ga ook nog even bubbelen. Yvonne zit nog even op Skype gezellig met Dennis te babbelen (en ik ook ;-)). Daarna gaan we ons opfrissen en ons omkleden om naar Chili’s te gaan. Yvonne had bedacht dat ik ook wel een ballonbeest nodig had. Ik deel die mening niet, maar goed. Als die knakker een witte herder met een roze sjaal kan maken wil ik er wel over nadenken.

We rijden er in ons Monster naar toe. Binnen moeten we even wachten op het meisje dat ons naar onze tafel voor vanavond brengt. Ze loopt er verveeld bij. Gezellig! We worden geholpen door Melissa. Ook al zo’n zonnetje in huis. Er kan geen glimlach of bedankje (als je je lege bord aan haar geeft) vanaf. We kijken jaloers naar het tafeltje achter ons. Die mensen worden geholpen door Jermaine. De ober die we de vorige keer hadden. Tja, karma is a bitch zal ik maar zeggen.

Het blije uurtje ;-)

Het blije uurtje 😉

We bestellen allemaal iets anders en het smaakt prima. Na het eten bestellen we nog een toetje die we delen. Rob en Yvonne gaan weer voor de “Brownie Sundae” en Arjan en ik bestellen een “Skillet Chocolate Chip Cookie”. Het smaakt heerlijk. Omdat onze serverster niet de gezelligste was geven we niet meer fooi dan nodig is en gaan weer richting villa.

Tja, wat kan ik zeggen....

Tja, wat kan ik zeggen….

Ineens waren de toetjes op. #foodporn

Ineens waren de toetjes op. #foodporn

Onderweg hangt er een donkere lucht maar er valt geen regen uit. Wel zien we nog een regenboog. Altijd mooi om te zien.

*zingt* De Regenboooooooooog!!!!!

*zingt* De Regenboooooooooog!!!!!

Eenmaal weer thuis in de villa zet Arjan onder dwang van Yvonne (hij kreeg nog net geen mes op z’n keel ;-)) een bakkie koffie. Rob verdwijnt naar bij met z’n Appletje om naar The Red Sox te kijken en ik maak de blog af.

10194 x gelezen

Dag 18 Best Of Day

Als ik rond 2.45 wakker word denk ik dat het al veel later is. Op dat moment voel ik wel een beetje m’n keel, maar besteed er geen aandacht aan en ga weer verder slapen. Rond 7.00 ben ik weer wakker en nu is de keelpijn erger geworden. Ik neem gelijk een trachitol in en pak de Mini erbij. Ik zet er nog wat Apps bij die ik leuk vind en ik lees de reacties op onze blog. Altijd weer leuk wakker worden.

Daarna ga ik uit bed. Vandaag gaat iedereen iets anders doen. Dus we hadden gisteravond afgesproken dat iedereen zijn eigen ontbijt maakt. Wij eten simpel. Gewoon toast met chocopasta (ook zoiets wat we alleen in de vakantie eten). Rond 9.15 gaan we op weg naar Epcot.

De man die bij de parkeerplaats staat om de $15.00 aan te pakken is duidelijk met het verkeerde been uit bed gestapt. Wat een chagrijnige man zeg. Er kan geen “Have A Magical Day” vanaf. Wij rijden snel door. We parkeren de auto op de aanwijzingen van de castmembers.

Omdat we dichtbij staan lopen we naar het park in plaats van met het trammetje. We komen weer bij de bekende tassencontrole. Ik tref Michael. Michael vindt zichzelf blijkbaar erg grappig. Ik deel die mening niet en zeker als hij m’n tas slecht controleerd. De koker van m’n zonnebril mag ik zelf open en de inhoud aan hem laten zien, maar het vakje waar 2 flesjes water inzitten gelooft hij zowel door alleen te voelen. Wie zegt dat daar water in zit? Wat een onzin is dit zeg.

Hoofdschuddend loop ik richting Arjan die zo langs de controle kon lopen omdat hij geen tas heeft. We pakken onze kaarten, scannen ze plus de bekende vingerafdruk en we krijgen weer groen licht.

We lopen gelijk door naar “Soarin”. 25 Minuten geeft het bord aan. Daar doen we het voor. Alles wat langer laten we aan ons voorbij gaan. We genieten weer van het uitzicht.

Hierna vliegen we door naar “Test Track”. De wachttijd hier geeft 50 minuten aan. Dat vinden we te veel. Dan maar naar “Captain EO”. We kunnen gelijk naar binnen. Wat een timing zeg.

Captain EO

Captain EO

Hierna kijken we even op de app van “Undercover Tourist” wat de wachttijd voor Test Track nu is. Die staat nu op 55 minuten. Laat maar. Hierna kijk ik even op facebook en zie bij facebook-vriendin Petra dat er een schietpartij is geweest in Washington. We vinden het schokkend. Zeker als je bedenkt dat er zo slecht gecontroleerd wordt hier.

Om de gedachten te verzetten gaan we met het bootje naar Marokko. We lopen even door de winkeltjes en zien bij het restaurant dat ze “Shawarma” hebben. We hebben nog niet echt trek en lopen door naar Frankrijk. Daar bekijken we de film. Even lekker zitten.

Als we via het winkeltje weer naar buiten lopen hebben we een beetje trek gekregen en we lopen terug naar Marokko. We bestellen beide “Shawarma Chicken and Lamb Platter”. Het smaakt heerlijk, maar het is wel heel veel wat je krijgt.

#foodporn

#foodporn

Na het eten rollen we richting Engeland. Niets bijzonders hier behalve een Pub en wat winkeltjes. We maken een rondje door de winkeltjes. Alle Engelse dingen zijn hier te vinden. Van The Beatles tot The Rolling Stones tot aan Engelse thee. Ook is Doctor Who (de Engelse sf serie die ik volg) flink vertegenwoordigd. Ik zie een mooie poster met alle 11 Doctors erop. Tja, 11, doe ik het wel of doe ik het niet? Eind van dit jaar zal Doctor 11 veranderen naar Doctor 12. Dan vind ik het toch een beetje zonde. Ik doe het toch niet en loop snel door voordat ik me bedenk.

We maken de balans op. Eigenlijk wil ik de film bij Canada nog wel zien, maar dan wordt het weer zo laat voor de andere parken. De wachttijd bij Test Track blijven hangen op 55 minuten en de bol laten we ook links liggen. We besluiten dat we naar de Hollywood Studios gaan. Dan pakken we daar nog even de “Tower” mee.

We lopen naar ons Monster en zetten gelijk de airco aan. Wat een hitte in de auto en dan is lederen bekleding niet zo fijn :-?. We rijden naar de Hollywood Studios. Omdat we al een parkeerkaartje hebben gekocht bij Epcot kunnen we nu, na het laten zien van de parkeerkaart, zo doorrijden. dat is dan wel weer fijn. Meisje bij het hokje zegt tegen ons “Welcome Back”. Kijk dat klinkt alweer veel beter. We parkeren weer de auto op aanwijzingen van de cast members.

We kunnen gelijk met het trammetje mee. Als we uitstappen ga ik weer met de tas door de controle. Ik verwacht dat die nu wel strenger zal zijn na die schietpartij. Stom van mij omdat te denken. Echt, ze kunnen volgens mij er beter mee stoppen.

We scannen weer onze passen en vingerafdruk en we krijgen weer groen licht. We lopen gelijk door naar de “Tower Of Terror”. De wachttijd geeft 20 minuten aan. Daar willen wij het wel voor doen. Met de duimen omhoog gaan we weer naar beneden. De rest van de lift gilt de boel bij elkaar.

Tower of Terror.

Tower of Terror.

Als we weer buiten staan lopen naar de Rock ‘n’ Roller Coaster. 45 minuten. Laat maar. Het is dan ook net 14.00 geweest en dat is bij mij puf-tijd. We zoeken een plekje in de schaduw en ik pak m’n oranje puf te voorschijn en een flesje water om daarna m’n mond even te spoelen. Arjan checkt op z’n appletje het nieuws. Via de CNN App weten we dat er 12 doden bij de schietpartij zijn gevallen. Wat een gek. Ik hoop dat ze hem snel pakken.

We besluiten dat we naar Magic Kingdom gaan. We lopen via de winkeltjes naar de uitgang en pakken het trammetje weer terug. Deze komt langzaam opgang en we denken zelfs dat we moeten duwen. Gelukkig komt dat er niet van. We stappen snel uit als we bij de rij aankomen waar onze auto staat en we vragen ons af of het trammetje de rit naar het park terug wel zal halen.

De zon is rond deze tijd verdwenen achter een paar wolken. Hmmmm, dat hadden we niet besteld. Bij Magic Kingdom kunnen we zelf bepalen waar we gaan staan. Dat is het voordeel al je later komt. We vinden een mooi plekje op rij 2. We kunnen zo naar de monorail lopen.

De tassencontrole is weer slecht en als een vrouw (met haar dochter) naast me vraagt of iemand van de schietpartij in Washington heeft gehoord staat de tassencontrololeur te kijken of hij water ziet branden. De vrouw verteld dat er 4 doden zijn gevallen. Ik vertel haar dat het is opgelopen naar 12. Al pratend lopen we het park binnen. De vrouw en dochter vragen waar we vandaan komen. We vertellen ze dat we uit Nederland komen. Moeder wil weten of wij ook wapens hebben. Ja, die hebben we wel, maar daar heb je een vergunning voor nodig. Zij wil wel in Nederland wonen. Zelfs als de dochter zegt dat Nederland een ander drugsbeleid heeft dan Amerika maakt dat de moeder niets uit.

Wij pakken dit keer het treintje wat rond om het park rijdt. We stappen in Fantasyland uit en lopen door naar Tomorrowland. Arjan wil graag in Space Mountain. Zoals jullie eerder hebben kunnen lezen staat deze niet hoog op m’n lijstje. Maar ja, gemeenschap van goederen en iets met kleine lettertjes ga ik mee. Helaas voor mij is Space Mountain deze keer wel open. 20 minuten wachttijd. Oke, daar gaan we.

Als we nog een stuk of 8 mensen voor ons hebben laat de cast member weten dat ze nog 2 mensen zoekt. 2? Ja! Hier! En zo waren we ineens eerder aan de beurt. We stappen in het racketje (je zit hier achter elkaar en deze gaat niet over de kop zoals in DLP). We worden in beweging gebracht. Arjan zit helemaal hyper achter me. We gaan door de eerste bocht waar gelijk een kodak-moment blijk te zitten. Nou, ik zat nog net niet te gapen. We gaan hard, worden wat door elkaar gehusseld, maar op geen enkel moment vond ik het nodig om te joelen, gillen of zoiets. Arjan heb ik wel gehoord, maar meer vanwege het feit dat hij geshaked werd. (Komt misschien ook omdat hij vrij lang is). Als we weer bij het einde zijn is Arjan gelijk genezen (althans, dat denk ik, zo niet willen jullie hem dan de volgende keer aan deze ervaring herinneren? ;-)). We bekijken nog even de foto en ja, hoor, ik sta er echt heel verveeld op. Hahaha.

Dan is het tijd voor Arjan om de kleine lettertje te lezen van het gemeenschap van goederen verhaal. We gaan naar “Walt Disney’s Carousel Of Progress”. Vind ik persoonlijk ook saai, maar gezien de donkere lucht die we steeds dichterbij zien komen is het geen slechte keuze.

Als we weer buiten staan blijk het nog steeds droog te zijn. We besluiten om naar Pirates te gaan. Als we daar aankomen blijk deze dicht te zijn. Ondertussen is het ook gaan druppelen. Hmmm, wat nu. Laten we naar “Country Bear Jamboree” te gaan. Best grappig en we zitten droog.

Als we daar net binnen zitten te wachten tot de zaal open gaat komt het met bakken te gelijk uit de hemel zetten. Mooie zet vinden wij. Als we na de show weer naar buiten lopen is het weer droog. Wat willen we nog doen. We hebben 1 ding nog nooit gedaan en dat is “Tom Sawyer Island”.

Hier vaar je met een soort vlot naar het eiland en daar kan je door grotten lopen (nu gesloten :-?), een Fort van binnen bekijken en op schommelstoelen aan het water zitten. En dat laatste willen wij wel.

We maken een klein rondje over het eiland en wij kijken een aantal mensen uit de schommelstoelen, maar die snappen de hint niet. Totdat we terug lopen naar het punt waar je weer op het vlot kan stappen. We komen een aantal mensen tegen die daarnet nog op een schommelstoel zaten. Arjan trek een klein sprintje en ja hoor, de stoelen zijn vrij. VAN ONS! Zo, we zitten even, ik maak nog een foto (het bewijs dat we in de stoelen hebben gezeten) en we doen een overlegje. Wat willen we nog doen. De bewolking laat weten dat er ieder moment nog een bui uit kan vallen. We besluiten om nog een “Pineapple Float” te nemen en dan lekker naar huis te gaan.

Arjan in de schommelstoel

Arjan in de schommelstoel

Zo gezegt, zo gedaan. We nemen onze laatste (waarschijnlijk) pineapple float en genieten er nog extra van. Als deze op is lopen we via de winkels naar de uitgang. We besluiten dat we alleen de boot terug nemen als deze er al ligt of net aankomt, maar dat is niet zo. Dan maar weer met de monorail. We lopen terug naar ons Monster. Het is benauwd buiten zo na die regenbui.

Dag Mickey!

Dag Mickey!

We rijden naar de Publix voor de bekende sushi en dan door naar de villa. Eenmaal daar is er niemand thuis. Gelukkig ligt de sleutel in het daarvoor bestemde kastje en we gaan naar binnen. Omdat we net nog het ijsje op hebben zetten we de sushi in de koelkast en trekken onze zwemkleding aan. We gaan even in het bubbelbad zitten. We bedenken dat we volgend jaar weer een vakantie doen waar onze witte dame ook mee kan.

Als we uitgebubbeld zijn komen Rob, Yvonne, Dre en 10 thuis, Ze zijn wezen eten bij Applebee’s en daarna nog een paar kleine boodschapjes gaan doen. Wij eten de sushi op en daarna doet iedereen weer zijn/haar ding.

Morgen is onze laatste dag op de Disneykaart. We hebben plannen om ‘s-ochtends naar Blizzard Beach te gaan. Als het weer meewerkt natuurlijk ;-).

15723 x gelezen

Dag 17 Shoppen (What Else?)

Ik ben eerst om 5.30 wakker. De hoofdpijn van de avond ervoor is gelukkig verdwenen. Ik lees even het nieuws in Nederland en even later slaap ik weer.

Om 7.30 ben ik klaar wakker en ik ga uit bed. Arjan is ook al wakker maar blijft nog even liggen lezen enzo. We hebben afsproken dat Arjan vandaag de blog over het vissen schrijft. Ik heb dus een “makkie” deze ochtend 😉

Ik slinger de laptop aan en lees de reacties van de blog over Seaworld. Jullie vinden het leuk om de dag te beginnen/beëindigen met een blog van ons, maar wij vinden het leuk om de dag te beginnen/beëindigen met het lezen van de reacties :-D. Jullie hebben vandaag (voor ons zat er een nacht tussen ;-)) geluk met niet 1 maar 2 blogjes :-D.

Iedereen komt wat langzaam opgang vandaag. 10 blijft op bed liggen. Ze heeft een knallende hoofdpijn. Als iedereen lichaamlijk aanwezig is (op 10 na) begint Rob aan het ontbijt. We eten er weer lekker van. Na het ontbijt Skype ik eindelijk weer met dinnetje Essie. We proberen dat al dagen te doen, maar vanwege het tijdsverschil en andere bezigheden lukte dat niet. Als we weer zijn bijgepraat (en de batterij bij beide niet veel prik meer aangeeft) nemen we weer afscheid.

Geen dag begonnen zonder de ontbijtfoto ;-) #foodporn

Geen dag begonnen zonder de ontbijtfoto 😉 #foodporn

Rob en Yvonne gaan vandaag shoppen en wij hebben dat ook op de planning staan. Dre wacht even af hoe 10 zich vanmiddag voelt. Rob en Yvonne gaan naar de outlet op de International Drive en gaan daarna nog naar een paar golfwinkels. Wij willen ook naar deze outlet en nog even naar de Florida Mall en daarna nog even naar Celebration. Rob en Yvonne gaan als eerste de deur uit. Arjan is nog druk bezig met een blogje tikken.

Als de blog online staat pakken we de spullen (geld/visa, flesje water, mobieltjes) bijeen en stappen in het Monster en gaan richting de outlets.

We vinden nog een parkeerplek zowaar. We parkeren het Monster en gaan op koopjesjacht. Bij Timberland vind Arjan leuke schoenen (afgeprijst) voor komende winter. Daar komt nog 10% extra korting bij. We lopen ook nog even bij Hurley naar binnen. In 2011 heeft Arjan hier een paar leuke shirtjes vandaan die na vele malen wassen nog goed blijven. Ze hebben hier bij de heren een aanbieding van shirts 2 voor $30,00. Arjan zoekt 2 leuke shirts uit. Ik zie ook nog een leuk shirt. Als we bij de kassa komen verteld de jongen dat de dames shirt 2 voor $25,00 zijn. Jullie begrijpen de 2de was zo gevonden ;-).

We kijken nog even bij The North Face, maar vinden niets leuks. Het loopt al tegen 12.30 en we maken de balans op. We willen nog even naar Adidas, Nike en Converse. Deze zitten gelukkig, bijna, naast elkaar. Altijd fijn. We bezoeken eerst Nike. Arjan vind eindelijk z’n loopshirt met lange mouwen en zonder kraag hier. Passen en meenemen. Dan door naar Converse. Hier scoort hij nog leuke stappers. We hebben het eingelijk wel gezien hier. Adidas hoeft niet meer van ons en we gaan opzoek naar het Monster.

We zetten voor de zekerheid even de Garmin Lady aan. We vertellen haar dat we naar de Florida Mall willen en zij beloofd ons daar naar toe te brengen. Wij hebben vertrouwen in haar ;-).

Even later parkeren we het Monster bij JCPenney en lopen via de winkel de Mall binnen. We hebben het doel de Apple Store. De iPad Mini staat op het verlanglijstje. We zwaaien even vriendelijk naar de medewerkers in de Microsoft winkel en stappen de naast gelegen Apple Store binnen. Terwijl de buren de mensen bijna naar binnen kijken lijkt het wel alsof ze hier mensen te kort komen zo druk is het hier weer.

We worden door een medewerker van Apple geholpen aan onze iPad Mini. Helaas ben ik zijn naam vergeten, maar hij kwam oorspronkelijk uit “the middle of the earth” zoals hij dat zo mooi zei. Hij helpt ons aan de iPad  Mini en loopt dan met ons mee naar zijn andere collega (Denise) die ons helpt om de boel te installeren. We krijgen van Denise nog een compliment dat we zo goed Engels spreken en vraagt hoe lang we dat al doen. Dat leren wij gewoon op school. Ze vind het jammer dat zij niet 2-talig is. Als de Mini is geïnstalleerd nemen we afscheid van Denise en gaan richting “Wasabi” een, voor ons, nieuwe eettent in de Mall. Hier kan je sushi eten en die pak je gewoon van de lopende band. De kleur van het bordje bepaald de prijs. Het smaakt hier prima en opvallend vinden wij dat je nog vrij rustig zit ondanks dat je middenin een drukke Mall zit.

iPad mini met roze hoes. Hopelijk blijft Arjan er dan vanaf ;-)

iPad mini met roze hoes. Hopelijk blijft Arjan er dan vanaf 😉

Hierna gaan we richting het Monster. We hebben het plan om lekker nog even in het zwembad te gaan liggen. Celebration doen we van de week nog een keertje. Nadat we de Mini aan iTunes hebben gehangen, natuurlijk ;-).

De buit

De buit

Als we via JCP weer buiten komen zien we een donkere lucht hangen. Hmmm, dat ziet er niet best uit, maar dat zegt niets hier. Je kan hier tot op je onderbroek nat regenen en 10 ,meter verder valt er helemaal niets. We zien het wel.

Als we bij de waterlily aankomen is het er niet beter opgeworden. Maakt niet zoveel uit omdat we nu een nieuw spelledingetje hebben ;-). Dre en 10 zijn toch nog op pad gegaan. Dre had de wens om een met groot kaliber te schieten. Met dank aan Robert-Jan weet hij waar hij daarvoor moet zijn :-D. Bij ons op de schietvereniging kan dat niet, maar hier in Orlando kan dat dus wel. Ze blijven lang weg en wij vermoeden dat hij gelijk kon schieten.

Als we rond 17.00 naar de Olive Garden gaan zijn ze nog steeds niet terug. Nou, die hebben het dan wel naar hun zin denken wij.

Bij de Olive Garden worden we geholpen door Alex. Een wat oudere, amicale man. Yvonne en ik worden aangesproken met “My Dear” en Rob en Arjan zijn “My Brother”. Hij heeft ook nog familie in Nederland wonen in Den Haag. We eten weer lekker en ze hebben hier kleine toetjes. Dus Yvonne en ik gaan voor een klein toetje. Rob gaat voor de tiramisu. Deze kan hij niet helemaal op en Arjan moet hem helpen. 😉

Kijk Essie, Arjan heeft de Moscato Peach Chicken :-D

Kijk Essie, Arjan heeft de Moscato Peach Chicken 😀 #foodporn

Mini toetjes

Mini toetjes #foodporn

Als we de straat weer inrijden zien we dat Dre en 10 ook weer thuis. Dre heeft het naar z’n zin gehad en 10 kon achter het glas meekijken. Als we weer zijn bijgepraat gaat iedereen weer zijn/haar ding doen. Dre en 10 zitten buiten te kijken wat ze nog allemaal willen doen hier. Rob, Yvonne en Arjan kijken naar The Red Sox en ik maak de blog over vandaag. Ik ben dus weer bij.

Score van Dre

Score van Dre

Morgen of dinsdag doen we nog een “Best Of Day”. Even kijken wat het beste uitkomt.

8865 x gelezen

Dag 16 Haaien vangen op de Atlantische Oceaan

Terwijl Danielle lekker voor de tv hangt, doe ik, Arjan, vandaag het verslag van de belevenissen van vandaag.

Vandaag moesten we voor vakantiebegrippen erg ‘vroeg’ op. Om 08.15 uur wilden we in de auto zitten voor een rit van ruim 5 kwartier naar Port Canaveral bij Cocoa beach. Na een snel ontbijt met eieren en koffie gingen we op pad. Andre achter het stuur, Rob rechts voorin en Danielle en ik achterin (zodat we nog even stiekum konden ‘gummie-nekken’) We wilden tussen 09.30 en 09.45 uur in Port Canaveral zijn, waar de Orlando Princess op ons wacht. Na het inleveren van de kortingcoupons en het betalen voor een halve dag vissen op de Atlantische Oceaan, aas, een lunch en onbeperkt drinken, wachten we rustig op wat komen gaat. Omstreeks 10.15 uur roept Benjamin, de zongebruinde, getatoeerde, all-american surf/vis-dude de verzamelde +/- 35 visfanaten bijelkaar en vertelt ons over de belangrijkste do’s en don’ts voor vandaag. Als je een vis naar boven hengelt dien je ‘fish-on’ te roepen en een haai moet nevernooit zonder de hulp van Benjamin en zijn maten aan dek worden gehaald, maakt hij ons duidelijk. Hij vertelt dat een van de crewleden vorige week nog is gebeten door een haai, omdat een ‘klant’ het wel handig vond om een spartelende haai het dek op te zwaaien. We gaan aan boord en krijgen allemaal een stevige hengel met molen in onze handen gedrukt. We nemen rustig plaats op de banken en laten ons naar de visstek varen. Dat varen duurt wel even, dus we genieten tijdens de tocht naar een mooie visstek van het zonnetje, springende stingrays (roggen), vliegende vissen en dolfijnen. Ondertussen deponeren we allemaal 3 $ in de jackpot; die is voor degene met de grootste vangst van vandaag. Na ruim anderhalf uren varen en een paar frisdrankjes (het is bloedheet) vallen de motoren van de boot stil en wordt het anker uitgegooid. Hier en daar worden emmertjes met sardientjes en inktvisfilet neergezet, welke we kunnen gebruiken als aas. Op deze eerste visstek wordt weinig gevangen en zijn de maten van Benjamin vooral druk met het uit elkaar halen van de vislijnen 😉 Het anker wordt opgehaald en we verkassen naar een andere stek. Ook hier wordt weinig gevangen en we verkassen weer. Op de derde visstek hebben we meer geluk. Achter elkaar wordt er ‘FISH-ON !!!!!!” geschreeuwd en halen Andre, Rob (2x) en ik een haai uit het water. Echt een kick om het gevecht aan te gaan en de buit binnen te halen.

shark

 

Rond 15.30 uur roept de kapitein dat het genoeg is geweest en we nog een heel stuk moeten terugvaren. Dat laatste klopt zeker.

Rond 17.00 uur leggen we aan bij Port Canaveral en krijgt de winnaar van vandaag de jackpot mee naar huis. Die is helaas niet voor ons. Niet minder vrolijk stappen we tevreden in de Minivan waarmee chauffeur Andre ons weer veilig naar ‘huis’ rijdt. Onderweg stoppen we nog bij de Subway voor een paar Footlong broodjes die we samen met achterblijvers Tineke en Yvonne opeten bij het zwembad.  De rest van de avond wordt gevuld met stoere vissersverhalen en tv kijken. Rond 23.00 uur zijn we allemaal afgepeigerd en zoeken onze bedden op.

Morgen weer een dag !

22185 x gelezen

Dag 15 Seaworld

Ik ben pas rond 7.00 wakker. Nou, dat mag wel in de krant. Ik ga uit bed er moet nog een blogje komen. Daar rekenen onze fans tenslotte op ;-). Ik maak vast een begin.

Langzaam komt iedereen uit bed en ineens is het 8.30. Rob en Yvonne willen vandaag vroeg golfen en wij willen op tijd naar Seaworld. Dre en 10 hebben geen haast zij gaan vandaag shoppen. Rob maakt snel het ontbijt. Ham/kaas croissantjes uit de oven. Het smaakt weer heerlijk.

ontbijt #foodporn

ontbijt #foodporn

Even na 10.00 rijden we, nadat we ook hier $15.00 hebben betaald, de parkeerplaats op. Het beloofd een warme dag te worden. Hier is ook weer de bekende tassencontrole. Een ventje (als die bij mij aan de kassa zou komen met alcohol, zou ik hem naar z’n I.D. vragen ;-)) controleerd met een stokje de tas. Ik mag verder en ik had weer allerlei dingen naar binnen kunnen smokkelen :-?. Controleer dan niet!

We scannen onze kaarten en vingerafdruk en we mogen naar binnen. We pakken een plattegrond mee en lopen door naar de “Manta”.

We hadden er veel over gehoord, maar we hadden “Sheikra” in Busch Gardens jaren geleden ook overleefd (en ik dacht echt dat ik dood ging in dat ding), dus dit moest toch wel een eitje zijn. We bergen onze spullen op in een kluisje (verplicht als je geen achterblijver(s) heb) en lopen naar de ingang. De wachttijd geeft 20 minuten aan. Prima! Als we bij het mannetje komen die ons een rij aanwijst krijgen we een klein beetje spijt. Helemaal als we “live” zien wat ons te gebeuren staat. Wij zijn aan de beurt. We gaan zitten, ons lichaam komt in zo’n harnas en onze voeten worden ook vast gezet. Oei! Als iedereen goed vast zit gaat het gebeuren. De zitjes kantelen een kwartslag naar voren. We hangen nu in het harnas en we gaan naar boven. Op dat moment vragen wij ons nog een keer af waar we in hemelsnaam aan begonnen zijn en de volgende vraag is gaan we kijken of doen we stijf onze ogen dicht. Op dat moment bereiken we de top. We maken een klein draai en duiken schuin naar beneden.

F*CKING HELL!!!!!!!!

WWWWWWWWHHHHHHHHHHHHAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!!!!!!!!!! WWWWWWWWWWWHHHHHHHHHHOOOOOOOOOOOOEEEEEEEEEEEEHHHHHHHHHHHHHHHHOOOOOOOOOOOOOOEEEEEEEEEEEEEEEEE!!!!!!! JJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHH!!!!!!!!!!!

Meer zinnigs kwam er niet uit. Sorry voor het taalgebruik :-). Wat is die geweldig! We besluiten dat we deze later op de dag nog een keer doen.

Een kleine impressie:

We lopen door naar de “Stingray Lagoon” omdat we de onderwatercameraatjes bij ons hadden was dat leuk foto’s nemen. Zodra ik de eerste voorbij zie komen doe ik de camera onderwater en maak een foto. Hmmm, net te dichtbij. Moet wel goed mikken. De volgende stingray die voorbij komt is nieuwsgierig en komt kijken wat ik nu precies in m’n handen heb. Ik kan hem gelijk aaien :-D. Leuk!

Stingray

Stingray

Als we genoeg foto’s en film hebben lopen we door naar “Dolphin Cove”. We maken foto’s en als we bij de rand staan te kijken heb ik net m’n camera 5 centimeter over de rand hangen. De boze dame van Seaworld tikt me op m’n rug dat ik de camera onmiddelijk weg moet halen. Ik kijk haar als of ik water zie branden. Op het moment dat ik bedenk dat ze dat ook anders kon vertellen is Eucalypta al verdwenen op d’r bezemsteel :-?. Nou, ik heb het wel gezien en we lopen door. We kijken nog even onderwater bij “Dolphin Cove” en we lopen door naar “Turtle Trek” De film staat op het punt om te beginnen. Mooi, dan kunnen we daarna door naar de orkashow “One Ocean”. De film is leuk gedaan.

P9130135 P9130158

Als we weer buiten staan zetten we de pas erin, maar het is warm vandaag en ik heb daar aardig last van. Onderweg naar het stadion, waar de show wordt gehouden, nemen we nog even een slok water. Bij het stadion halen we water frisdrank, popcorn en chips. Even de suikers en zouten aanvullen. Opzich niet zo vreemd het loopt al tegen 12.00 aan.

De show heeft, nadat wij deze voor het laatst in 2007 hebben gezien, iets veranderd. Dit kwam doordat orka Tilikum…eh…iets te wild had gespeeld met een trainster. Trainers zwemmen nu niet meer met de orka’s, maar geven aan de kant opdrachten. Wat ook te begrijpen is, maar de show vind ik er toch wat minder door worden. Neemt niet weg dat we er wel van genieten.

Als de show is afgelopen wachten we even tot de grote meute het stadion heeft verlaten. Als dat zo is lopen we richting “Shark Encounter”. We gaan hier naar binnen. Eingenlijk doen we het om even in de airco te lopen. Het is echt warm vandaag.

Hierna kijken we op de plattegrond en bedenken dat we de dolfijnenshow van 13.30 willen zien. Als we daar aankomen is het nog voor 13.00. “Kraken” en “Journey To Atlantis” zitten dichtbij. “Kraken” staat op 10 minuten en “Atlantis” staat op 5 minuten. Ik zeg: “Spullen in een locker en dan zijn we optijd voor de show”. Zo zegt, zo gedaan.

We pakken eerst “Kraken”. Een achtbaan die in onze gedachten “smooth” ging. Of het komt omdat deze al wat ouder is of onze herinnering is fout, maar we worden aardig gehusseld hier in.

We lopen gelijk door naar “Atlantis” daar moeten we iets langer wachten dan de tijd aangeeft. Hmmm. Ik hoop dat we niet in tijdnood komen. We stappen en de waarschuwing “You will get soaked” was niet aan ons besteed. We zijn er weleens natter uitgekomen.

Als we uit het bootje stappen hebben we nog 3 minuten voor de show. Dat gaan we niet meer redden. We veranderen van plan. We gaan naar “Pets Ahoy”. Een leuke show met honden, katten, vogels en een biggetje. De dieren doen allerlei trucjes. Als ik dit zo zie mis ik onze witte dame heel erg :-(. Nu doe ik dat toch wel, maar door deze show net iets meer.

Als we weer buiten komen hebben we wel trek gekregen en we willen ergens gaan eten. We lopen naar het nieuwe gedeelt “Antartica”. Hier kan je pinguins zien. De wachttijd is 50 minuten. Als we deze doen missen we de laatste dolfijnenshow en omdat ik bij verschillende blogs teksten heb gelezen als: “wel leuk”, “erg koud” en “we stonden zo weer buiten” laten we deze voor wat het is. We gaan wel even hier wat eten. Zowaar vinden we nog een plekje binnen in de airco. Het is nog steeds bloedheet. Of had ik dat al gezegd? ;-). We eten een salade. In iets anders hebben we nu even geen trek.

Omdat het nog voor 14.30 is en de dolfijnenshow om 15.00 begint gaan we nog even snel in “Manta”. Gewoon, omdat het kan ;-).

Hierna lopen we zwetend en puffend naar de dolfijnenshow “Blue Horizons”. We zitten bijna bovenin en het is daar bloedheet. Nog voordat de show begint hebben wij besloten dat we hierna naar huis gaan. We sturen Rob en Yvonne een sms-je (geen free wifi in het park om een What’s App te sturen) dat we vanavond mee uiteten gaan. Ze keuren het plan goed. Fijn!

P9130176 P9130178

Na de show lopen we naar de uitgang en zoeken ons monster op. Gelukkig wisten we nog waar we stonden. De tip die hier altijd wordt gegeven is een foto (digitaal) maken van de rij (nummer) waarin je staat. Het oudere stel dat over de parkeerplaats dwaalt was blijkbaar niet zo slim en het is vandaag heel warm. (of val ik nu in herhaling?)

Thuis duiken we, nadat we onze zwemkleding hebben aangetrokken, het zwembad in. Heerlijk, even afkoelen. De plannen zijn om vanavond een beetje optijd te gaan eten. Manny’s Chophouse staat op het programma. De mannen hebben trek in een T-bone steak. We zijn nog net optijd. We hebben gelijk een tafel. Na ons begint de drukte. Wat een timing zeg.

We hebben als ober George. Hij schrijft z’n naam niet alleen op z’n kop, maar ook in spiegelbeeld. Wij zijn onder de indruk. George vindt dat leuk en laat ons weten dat hij nog meer trucjes kan. Hij wil al onze namen weten, schrijft ze snel op en dan komt de truc. Hij houdt een servet voor z’n ogen en begint weer in spiegelbeeld en op z’n kop onze namen te schrijven. Wij zijn nog meer onder de indruk.

Verbluft geven we onze drankjes door en George vraagt waar we vandaan komen. The Netherlands antwoorden wij in koor. Hij vraagt waar ongeveer. In de buurt van Rotterdam. Hij vraagt of we dan voor Sparta zijn. We zijn weer onder de indruk en we moeten hem teleurstellen. Wij zijn voor Feyenoord en Rob en Yvonne voor Ajax *spuugt op de grond*. George vraagt voor de zekerheid of er geen PSV fans zijn en ik zeg dat hij z’n huiswerk goed heeft gemaakt. Hij geeft toe dat hij wel eens in Amsterdam is geweest en ik vraag hem of hij zich heeft gedragen ;-). Met een grote glimlach zegt hij dat hij dacht van wel :-D.

Arjan eet z’n T-bone helemaal op. Rob moet toch toegeven dat z’n ogen groter waren dan z’n maag. Arjan en ik delen nog een NY Cheesecake met aardbeien. Deze is lekker. Hierna betalen we, geven George een extra fooi en stappen in de auto van Rob en Yvonne. Yvonne en ik zetten de stoelen op de uitbuikstand.

P9130186

Trucje van George

P9130193

NY Cheesecake #foodporn

Thuis maak ik de blog af terwijle de rest wat tv kijkt. Dan is het tijd om naar bed te gaan. Morgen moeten we weer vroeg op omdat er “Deep Sea Fishing” op het programma staat.

27151 x gelezen

Dag 14 Magic Kingdom

Vanochtend was ik rond 6.45. Best vroeg omdat ik pas over 12-en in bed lag vannacht. Dan maar weer even het nieuws lezen enzo. Rond 7.30 stap ik uit bed. Er moet nog een blogje gemaakt worden. Ik zet de foto’s over op de laptop, lees de mail en begin aan de blog.

Als iedereen wakker is maakt Dre ontbijt. Omelet met ham en kaas. Het smaakt weer heerlijk. Daarna ruimen we de boel weer op. Terwijl de rest even gaat relaxen in en om het zwembad ga ik weer naar binnen om de blog af te maken. Tegen 10.00 gaan Rob en Yvonne naar Aquatica. Dre en 10 maken zich klaar om de winkels hier te gaan bestormen. Wij leggen uit hoe de Garmin werkt. Dre zegt dat hij het snapt. Ik ga weer verder met de blog. Arjan helpt nog even met de filmpjes online zetten. Ik ben een tijd met de blog bezig.

#foodporn

#foodporn

Als de blog eindelijk af is is het bij 13.00 en we hebben wel trek gekregen. Op het moment dat we hebben besloten dat we “tosti’s ala Rob” gaan eten komen Rob en Yvonne binnen met boodschappen. Die hebben ze ook gelijk meegenomen. Goed bezig! We helpen met opruimen en daarna begint Arjan aan de tosti’s. Yvonne geeft nog wat aanwijzingen en ze smaken heerlijk.

Na het eten pakken we de cameraatjes, flesje water en portemonnee in de tas. We zeggen Rob en Yvonne gedag. “Daaaaag”. Zij wensen ons veel plezier. “Have fun”. We stappen in het Monster en gaan richting Magic Kingdom.

Onderweg begint het te regenen. Hebben wij weer. Vorige keer toen we naar Magic Kingdom gingen regende het ook. We hopen dat het bij een klein buitje blijft.

We rijden het terrein op van WDW. Als we onder de tekst “Where Dreams Come True” is het droog. Mooi! We rijden door naar de parkeerplaats. Bij loket treffen we een vrolijke dame. Volgens ons kunnen ze beter dames achter de kassa zetten dan de heren. De mannen vinden wij iets wat chagrijnig hier achter het loket.

We parkeren op de “Villains” parkeerplaats en staan in de laatste rij van Jafar. Dat is makkelijk te onthouden. We pakken het trammetje naar de ‘Ticket and Transportation Centre”. De jongen op de tram verteld waar we staan en waar we vanavond op moeten letten als we het trammetje terug nemen. We moeten het rode bord hebben waar met grote letters villains op staat. Dat bord is rood en er staat met grote letters villains op. LOL.

We hadden in het trammetje besloten dat we de boot naar het park wilde nemen. Dus we lopen richting kade waar we op de boot kunnen. We gaan wachten. En wachten. En Wachten. En Wachten nog wat. We zien de boot liggen maar er zit geen beweging in. We lopen dan maar naar de monorail.

We gaan weer door de tassencontrole. De vrouw die ik heb bekijkt de rugzak grondig. Zelfs de koker van m’n (nieuwe) zonnebril moet eraan geloven. De tas wordt goedgekeurd en we lopen naar de kaartcontrole, scannen de kaart en vingerafdruk en we krijgen weer groen licht. Joepie!!! We mogen weer binnen.

P9120001

Arjan had in de monorail bedacht dat hij wel in “Space Mountain” wil. We zijn er, toen we hier in 2004 voor het eerst waren, 1x in geweest. Dat viel zo tegen dat we daarna er nooit meer in zijn gegaan. Ik kom nog liever met hoofdpijn uit Space Mountain in DLP, dan dat ik nog een keer deze saaie baan doe. Maar goed, 10 jaar geleden heb ik een contract getekend met veel kleine lettertjes waar iets in staat over gemeenschap van goederen enzo ;-). Dus ik volg Lief naar Space Mountain. Als we daar aankomen verteld een medewerker dat deze dicht is. *Proest* *grinnik* WHAHAHAHAHAHA. Sorry, ik kwam niet meer bij. Arjan is diep teleurgesteld. Gelukkig is daar castmember Walt (althans, dat stond op z’n naambadge) hij geeft ons de tip om de “People Mover” te nemen. De lichten in Space Mountain zijn nu allemaal aan en dan kan je zien hoe de baan loopt. Dank voor de tip Walt!

We lopen door naar “Stitch’s Great Escape!”. Tijdens de voorshow staan er van die echte “Hillbillies” naast ons. Vader, moeder en (naar wij vermoede) zoon en schoondochter. Als we schoondochter moeten geloven, zijn ze al een tijdje in het park. Ze heeft d’r schoenen uitgedaan. Lekker fris :-?. Bahbah. Arjan treft het weer om tijdens de attractie zelf naast ze te zitten en krijgt daardoor weinig mee van de attractie zelf. Beetje jammer.

Als we buiten komen is het zachtjes gaan regenen. We lopen tussen de druppels door naar “Buzz Lightyears Space Ranger Spin”. Zo’n zelfde staat er ook in DLP en het verschil met Disneyland Parijs is dat hier de laser pistooltjes hier vast zitten en het richten niet lekker gaat. Maar dat laatste kan ook aan mij liggen natuurlijk. We zijn weer snel aan de beurt. We proberen onze doelen te raken, maar het gaat niet echt lekker bij mij. Aan het einde van de rit heb ik weer een dieptepunt wat score betreft. Grrrr.

Wat een drama.....

Wat een drama…..

Als we weer buiten stappen regent het nog steeds en gaan voor de tip van Walt. We nemen de “People Mover”. We zitten lekker droog en maken in een grappig ritje door “Tomorrowland”. We zien Space Mountain met alle lampen aan en, hoewel het leuk is om te zien, blijf ik de baan saai vinden.

Na het rondje hebben we trek gekregen in popcorn en wat te drinken. Om de zoute popcorn een tegenhager te geven nemen we een cola erbij. We bespreken weer onze tactiek. Arjan wil wel in de raceautootjes.

De wachttijd bij “Tomorrowland Speedway” staat op 20 minuten. Doen we! Binnen 10 minuten zitten we een autootje. Arjan achter het stuur en ik film een stukje. Voor ons rijden 2 dames en het vooroordeel wordt weer bevestigd, helaas. Ze kunnen echt niet rijden. Ze botsen steeds tegen de auto ervoor. Als die mensen geen whiplash hebben weet ik het niet meer.

P9120015

Omdat, als we uit de autootjes stappen, het nieuwe Fantasyland dichtbij ligt lopen we die kant op. We gluren nog even bij de, in aanbouw zijnde, “Seven Dwarfs Mine Train”. Zie er nu al leuk uit.

We lopen door naar “Enchanted Tales With Belle”, maar daar staat een wachtrij van 50 minuten. Omdat we niet echt weten of dit een, voor ons, leuke attractie is slaan we deze over. We gaan toch nog een “Best Of Day” doen. Dan kijken we wel weer.

We gaan dan even bij “Under The Sea ~ Journey Of The Little Mermaid” kijken. De wachttijd geeft 30 minuten aan. Nou, voor die tijd willen we het wel doen. Tussen het naar binnen lopen en dat we in de “buggie” zitten zit ongeveer 20 minuten. Lekker hoor en dat terwijl de app van Undercover Tourist aangeeft dat het een drukke (rood) dag is.

Als we uit onze schelp stappen zijn we het eens. De attractie valt voor ons onder dezelfde als die van Sneeuwwitje en Pinokkio. Leuk voor kinderen en om een keer gedaan te hebben en als het heel rustig is zouden we er nog een keer ingaan.

Als Arjan even iets voor zichzelf aan het doen is neem ik even een kijkje bij “Gaston’s Tavern”. Op de kaart staat nou niets waar ik warm voor loop. Dus als Arjan weer terug is lopen we door richting “Columbia Harbour House”. We moeten en zullen daar eten!

Als we onderweg “It’s A Small World” passeren met maar 5 minuten wachttijd kunnen we het niet laten en gaan naar binnen. Hier doen we altijd “Spot de Nederlandse Poppetjes”. Die we natuurlijk weer gelijk hadden gespot. Kan niet missen. Ze zitten met klompjes aan in een tulp ;-).

De nederlandse poppetjes

De nederlandse poppetjes

Dan vinden we het echt etenstijd. We hebben vandaag geluk Harbour House is open. We geven onze bestelling door bij de kassa en 2 minuten later lopen we met een vol dienblad richting de kast waar de sauzen, bestek, peper, zout, enz. staan. Hier kan je zelf je saus tappen. Ze hebben ook mayo. Deze is een beetje zurig, maar het is mayo (hoe zat dat ook alweer met een gegeven paard?). We hebben pech beide mayotapjes doen het niet. Ik stel voor omdat het beneden best druk om boven te gaan kijken om daar te gaan zitten. Hoera boven staat er ook een mayotap en deze doet het wel. Wij zijn blij :-D.

Mayo!

Mayo!

We zitten lekker bij het raam te eten en mensen te kijken. We zien veel  “gelijk gekleden”. Dus mensen die hetzelfde shirt o.i.d. aan hebben. Soms functioneel, een grote groep, maar ook veel stellen. We bespreken weer onze tactiek. Omdat de radarboot het doet en we deze hier nog nooit hebben gedaan willen we wel een rondje mee.

Als we het restaurant uitkomen zien we dat de wachttijd bij “The Haunted Mansion” maar 5 minuten is. Ik zeg: “naar binnen!”. We moeten toegeven dat we het verhaal in DLP leuker vinden, maar hier zijn de liftende spoken aan het einde erg leuk.

Als we weer buiten staan kunnen we gelijk de “Liberty Square Riverboat” op. Even een rondje relaxen. Op de boot staat een groepje (wij vermoeden) Japanners. Blijkbaar doen ze heel Amerika in 4 dagen omdat 2 daarvan staand met het hoofd op de reling inslaap zijn gevallen. Tja, wat zei ik ook alweer over relaxen? 😉

We merken dat het gaat schemeren en lopen richting “Splash Mountain”. Ook zo’n attractie, met een deuntje dat blijft hangen. We houden het aardig droog bij de “Splash”, maar als we aan het einde van de rit in de file staan naast een waterval houdt Arjan het niet echt droog :-D.

Tijdens "The Drop".

Tijdens “The Drop”.

Hierna is “Big Thunder Mountain” aan de beurt. Deze staat ook in het lijstje van “altijd doen”. De wachttijd verteld ons 20 minuten. Binnen 10 minuten zitten we in het 2de wagonnetje. Het is weer een leuk ritje.

En daarna is het eindelijk tijd voor iets waar we altijd naar uitkijken. Het is tijd voor…………..even de spanning opbouwen hoor……….een “Pineapple Float!”. Dit is ananassap met ananasijs er bovenop. Je moet dit eten met een lepel en een rietje. Wat is dat toch een zaligheid.

Pineapple Float #foodporn

Pineapple Float #foodporn

Om het ijsje even te laten zakken doen we een rondje in “Pirates Of The Caribbean”. Deze is alleen al leuk omdat Jack Sparrow er tegenwoordig een rol in heeft. Deze lijkt heel echt.(@Gadisa: Hou je in! ;-)) De wachttijd is heel gunstig: 5 minuten. Top!

Omdat het hierna net 20.30 is geweest en omdat we een beetje onze voetjes voelen gaan we, weer, naar “The Hall Of Presidents”. Even rustig zitten op pluche. Nou ja, pluche is het niet meer, maar we zitten wel ;-).

Eenmaal weer buiten lopen we naar Tomorrowland. Gewoon omdat het kan pakken we nog een keer “The People Mover”. Kunnen we weer even zitten. Hierna gaan we nog een keer bij Stitch op visite. Mede doordat Arjan vanmiddag te veel werd afgeleid door de “Hillbillies” die naast hem zaten.

Als we weer afscheid van Stitch hebben genomen is het bijna tijd voor “Wishes” het vuurwerkspektakel van Magic Kingdom. We zoeken een mooi plekje op “Main Street”.

Wat kan ik hier nog over zeggen? We hebben wat beeld materiaal, maar dat is toch anders. Eigenlijk moet je het zelf “live” zien, maar voor toch een kleine indruk zijn hier een paar filmpjes.

Als Wishes is afgelopen lopen we met duizende andere mensen richting uitgang. De boot ligt al op ons te wachten. We kunnen gelijk mee. Dat is mooi meegenomen. Als we weer voet aan wal zetten staat het trammetje naar de Villains parkeerplaats al op ons te wachten. Wat een timing. We maken maar 1 stop met de tram en deze stopt zo dat we bijna bij de rij uitstappen waar we geparkeerd staan.

We hebben het geklokt vanaf de tijd dat “Wishes” was afgelopen tot aan de voordeur. Binnen 25 minuten thuis. Wij rekenen het goed. We drinken nog wat en gaan dan naar bedje toe. De blog moet maar even wachten.

Plannen voor morgen (vrijdag de 13de, brrrrr) zijn Seaworld.

 

10550 x gelezen

Dag 13 Beetje Zwemmen, Beetje Honkballen

Rond 5.45 ben ik wakker. Dan maar even het nieuws bekijken op m’n Appletje. Rond 6.15 ga ik uit bed. Ik heb nog een blog om af te maken. Als ik de laptop open doe zie ik dat ik een mailtje van vriendin en vorige kapster van Eden Denise heb. Zij had “toevallig” (jaja ;-)) naar het dierenhotel waar Eden zit gebeld. Ze wist te vertellen dat Eden het helemaal naar d’r zin heeft. Gelukkig! We wisten maandag al dat de Mickey-poes, die bij vrienden logeert, iedereen daar om haar poezelige pootje had gewonden :-D. Als iedereen wakker is maken Arjan en ik het ontbijt. We eten er allemaal weer lekker van.

ontbijtje #foodporn

ontbijtje #foodporn

Na het eten zoeken Arjan en ik onze zwemspullen bijeen. “Typhoon Lagoon” staat op het programma. De rest gaat shoppen bij de outlet. Rond 9.45 rijden we bij de villa vandaan.

Even over 10.00 rijden we, de gratis, parkeerplaats op. Het is nog rustig. Gewapend met onze Disneypassen lopen we naar de kaartcontrole. Opvallend detail, hier is geen tassen controle. We krijgen weer groen licht en lopen naar het winkeltje om een kluisje te huren. Zoeken 2 bedjes uit en leggen, naar goed Duits voorbeeld, onze handdoeken erop. ONS!

Typhoon Lagoon

Typhoon Lagoon

We lopen naar de “Typhoon Lagoon Surf Pool”. Door de grote golf zijn we gelijk door. Lekker hoor. We lopen door richting de glijbanen.

We pakken een band bij “Keelhaul Falls” en gaan in de rij staan. Het is een vrij kleine glijbaan dus als we weer, met band en al, beneden zijn pakken we de naast gelegen Mayday Falls. Deze is iets langer en iets heftiger.

Na deze ervaring gaan we relaxen in Castaway Creek. We staan een tijdje op een lege band te wachten, maar we kunnen lang wachten. Dan maar een stukje verderop het water in waar genoeg banden aan de kant liggen. Daar aangekomen liggen er heel veel bandjes. Arjan pakt er 2 en we kunnen het water in. Heerlijk zo dobberen.

P9110164 P9110197

Als we het rondje helemaal gemaakt hebben gaan we naar Crush ‘n’ Gusher. Een soort glijbaan/achtbaan. Je gaat of alleen of met 2 of 3 personen in een band en je wordt zo het buizenstelsel ingeschoten. Het is weer geweldig en we gaan gelijk nog een keer.

Daarna gaan we even bakken op onze bedjes. Langer als een half uurtje houden we het niet vol en we gaan weer naar de “Lazy River”.

Daar merken we dat het drukker is geworden in het park. We doen weer heel de ronde en dan pakt Arjan nog een paar golven mee in de Surf Pool. Ik film hem op veilige afstand.

Hierna houden we het voorgezien. We pakken onze spullen bijeen, leveren het sleuteltje weer in en lopen naar het Monster. Onderweg naar de parkeerplaats besluiten we dat we wel trek hebben in sushi en omdat we op de terugweg toch lang de Publix reden kunnen we net zo goed een bakje (of 2) meenemen.

Bij de Publix zoeken we wat lekkers uit. Omdat we nu met meer in de villa zitten nemen we 2 grote bakjes mee. Yvonne en Dre lusten ook sushi. Als we bij de villa zijn eten we sushi met smaak weer op. Er gaat niets boven verse sushi.

Omdat we toch nog onze zwemspullen aan hebben nemen we gelijk een duik in het zwembad. Ik ga nog even lekker bubbelen in het bubbelbad. Lekker warm. Yvonne komt er ook bij zitten, maar vind het op een geven moment te warm worden en gaat dan afkoelen in het zwembad. Als de tijdschakelaar van het bubbelbad laat weten dat de tijd om is ga ik douchen en omkleden. Het plan is om rond 16.00 hier te vertrekken.

Als iedereen (en dat zijn Rob, Yvonne, Arjan en ik) klaar zijn stappen we in de auto en rijden naar Tampa. We gaan naar de honkbalwedstrijd van “The Rays” tegen “The Red Sox”. De rit gaat voorspoedig. Tot we bij Tampa aankomen. Daar staan we dik in de file. Omdat het lang duurt pak ik even een rustmomentje ;-). Als we eindelijk uit de file zijn gaat het vlot. We zoeken een parkeerplaats, betalen $20,00 en lopen richting kassa’s. We hebben namelijk nog geen kaartjes. We krijgen eerst nog een tassencontrole. Ik heb nu m’n handtas bij en dat is 1 groot vak. Dus er valt weinig te zien.

Bij de kassa vragen we aan dame achter het loket of ze nog leuke plaatsen heeft in de buurt van The Red Sox. Ze gaat kijken wat ze kan doen. Ze heeft nog plaatsen op rij 11, maar dan zitten we wel iets verder van het speelveld vandaan. “Nou, doet u die maar”. “Dat is dan $260,00 incl. tax. “Oke”.

We lopen het stadion binnen. Het leuke van zo’n honkbalwedstrijd is dat fans van The Rays en The Red Sox gewoon door elkaar lopen. We zoeken onze plaatsen en gaan zitten. Het is nog rustig. Rob en Arjan gaan even wat te knagen halen en komen even later terug met, in mijn ogen ;-), echt honkbalvoer. Hotdogs en cola :-D. Yvonne en ik kijken ondertussen mensen. Niet heerlijker dan dat. Schuin voor ons zien we Zwarte Magica (die heks uit de Donald Duck) zitten. Ze duidelijk de 70 al gepasseerd, maar heeft nog ravenzwart haar (past mooi bij haar beschrijving, al zeg ik zelf ;-)). Wij vermoeden…eh….weten zeker dat dit uit een potje komt. Het valt ons op dat ze niet stil kan zitten. Ze heeft of een tik of parkinson of iets anders. We weten het niet. We weten wel dat de foto’s die ze maakt niet echt zullen lukken vanwege die tik die ze heeft. Ze beweegt steeds haar handen en kan niet stil zitten. Even later pakt ze ook nog een filmcamera. Yvonne en ik besluiten dat we dit filmpje liever niet te zien krijgen i.v.m. gevaar voor zeeziekte ;-).

Zwarte Magica (meer foto's wilde het toestel niet maken en ik kreeg gelijk de melding dat de batterij leeg was)

Zwarte Magica (meer foto’s wilde het toestel niet maken en ik kreeg gelijk de melding dat de batterij leeg was)

De wedstrijd begint met een ceremonie voor 9/11. Omdat het de vorige keer 10 jaar geleden was, was de ceremonie ook groter. Nu is het maar een klein dingetje en dan bedenk ik me dat ik er vandaag veel minder van heb gezien als andere jaren dat we hier waren. Zou het dan toch minder worden?

De wedstrijd begint. Dan blijkt achter ons de harde kern van The Rays te zitten bestaande uit 2 personen die zitten te gillen. Wat een irritante stemmen hebben die gasten zeg. Het blijft bij roepen, maar ik had graag oordoppen willen hebben. Het mooiste is wel dat The Rays lekker gaan op het moment dat die gasten even weg zijn. Tot 2x toe :-D.

Omdat het stadion overdekt is hebben ze de airco op standje Gouden Bogen staan. Ik heb het echt koud. Halverwege de wedstrijd gaan Rob en Arjan nog even wat te snacken halen in de vorm van patat (Rob en Yvonne) en nachos met kaas (Arjan en ik) en nog wat te drinken erbij.

Als rond ze rond 22.00 met de 7de inning bezig zijn en de stand op 3-2 voor The Red Sox staat besluiten we dat we rond 22.30 naar huis gaan. Maakt niet uit of de wedstrijd wel of niet is afgelopen. Als de stand namelijk gelijk komt te staan gaan ze verlengen en dat kan wel eens lang duren.

Dag Rays

Dag Rays

Als we net buiten lopen horen we een soort toeter gaan. Het is gelijk spel geworden. Goede keuze om dus om eerder weg te gaan. Ook omdat je nu rustig kan wegrijden.

In de auto zetten Yvonne en ik de Airco uit. Dan kunnen we een beetje opwarmen. Arjan rijdt terug en Rob, Yvonne en ik pakken even onze rust. Als we bij afslag 58 zijn stuur ik Dre een sms-je dat we eraan komen. Hij is nog wakker en heeft naar de wedstrijd op tv gekeken. Hij weet ook gelijk te vertellen dat The Red Sox hebben gewonnen.

We nemen nog een drankje bij de pool en gaan dan naar bedje toe. Morgen (dus op moment van schrijven vandaag) staat Magic Kingdom ‘s-middags op ons programma. We willen rond 15.00 in het park zijn en dan de avondshow meepakken. Deze is om 22.00, dus de blog komt pas vrijdagochtend Orlando tijd online.

9157 x gelezen