Categoriearchief: Florida 2013

Dag 12 Quad rijden en Hollywood Studios

Deze blog wordt geschreven in de trant van Nicci French. In ons geval zal dat “Korporaal de Vreede” worden. Het mag andersom, maar persoonlijk vind ik dit beter klinken ;-). Het deel van het mannen-uitje is geschreven door Arjan en ik neem het pretpark gedeelte voor rekening. Veel leesplezier! 

De ontbijt foto ;-)

De ontbijt foto 😉

Zoals in de blog van gisteren al is vermeld, hebben we 2 extra gasten in de Villa. Dre en 10 hebben gisteren direct de Master-bedroom toegewezen gekregen; wat wil je nog meer. Dre mocht vandaag met de 2 Navy-seals mee om een mannending te gaan doen. Dat gaf 10 de gelegenheid om vandaag even bij te komen van alle indrukken, de lange vliegreis – en vooral van het tijdverschil. Gisteren wist Dre na zijn eerste biertje al stoer te melden, dat hij vandaag geen last van het tijdverschil van 6 uur zou hebben en dat zwembad bij de villa vond hij ‘leuk’ , maar of hij het ook vaak zou gaan gebruiken betwijfelde hij. Dan nu de realiteit: vanmorgen om een uurtje of 6 was Dre als eerste op en lag hij een krap half uurtje later al te dobberen in het zwembad. De man heeft het duidelijk naar de zin.

Gisterenavond hebben de 2 Nayseals aan Dre verteld dat hij vandaag iets met de mannen gaat doen. Na het nodige tegenstribbelen ging hij akkoord, op voorwaarde dat wij hem zou vertellen wat er op het programma staat. Daar komt dus niets van in. Dre probeerde nog wat amateur-verhoortechnieken toe te passen (incl. de uitsluitingsmethode en de omsingelingsmethode), maar de Seals braken niet. Vanmorgen kreeg Dre de ‘coordinaten’ van de plaats van bestemming en met behulp van de Garmin navigatie gingen we op weg voor een ritje van amper 40 minuten. De 2 Seals en Dre (gaat hij zich vandaag ook bewijzen als 3e Navyseal ?) gingen op weg in de Crysler minivan.  Dre was echter zo nieuwsgierig, dat hij bij voorkeur de afstand in 30 minuten wilde afleggen. De kickdown van die heerlijk snorende V6 werd (kennelijk) om die reden zo vaak door hem gevonden, dat een bezoekje aan het tankstation voor nieuwe gallons benzine niet lang op zich niet laat wachten. Ruim op tijd arriveerden we aan de State Road 33 en werden we ontvangen door de eigenaar van Revolution Offroad in Clermont.

 

Quad scheuren bij Revolution Offroad

Quad scheuren bij Revolution Offroad

Dre raakte bij het zien van de aldaar gestationeerde ATV’s (all terrain vehicles) direct enthousiast en de 2 seals konden ook amper wachten. Door instructrice Kayleigh werden we eerste 5 minuten streng toegesproken en werd ons duidelijk gemaakt wat we vandaag vooral niet moesten doen. Enerzijds voor onze eigen veiligheid en anderzijds om de Quads heel te houden; schade aan die dingen zouden n.l. voor onze eigen rekening zijn. En toen het leuke gedeelte: na het passen van de helmen (ze hadden onze maten !!), beschermbrillen en handschoenen mochten we plaatsnemen op de rode monsters. Het remmen en gas geven werd geoefend en na een proefrondje gingen we het terrein op voor 45 minuten scheuren over gras, zand en modder…………. veel modder. Na die 45 minuten was het tijd voor een kleine ‘peukenpauze’, waarna we nog eens een half uur mochten gassen. Instructrice Kayleigh vroeg ons voor het opstappen voor ronde 2 “do you want to go fast?”  Na een volmondig JA !!!! scheurden we weg en zorgden ervoor dat we van top tot teen onder de modder kwamen. Seal Rob kwam nog even vast te zitten, maar de 4 WD-knop bracht de oplossing en zorgde ervoor dat we veilig terugkeerden.

Tijdens het rijden werd door Seal Arjan nog getracht te filmen-zie hieronder het schokkerige resultaat.

Wij, dames, hebben de ochtend rustig aangedaan. Een beetje relaxen bij de pool (voor zover dat ging, omdat de plaatselijk groenvoorziening het nodig vond om het gras te gaan maaien :-?) en we hebben wat gelezen. Voor de rest valt niet veel te zeggen over onze ochtend.

Relaxen by the pool

Relaxen by the pool

Rond 14.00 zijn de mannen weer thuis en spoelen zich af onder de buitendouche. De kleding gaat gelijk de was in. 1 Ding is zeker, ze hebben het geweldig gehad. Na de douche en een duik in het zwembad zijn Arjan en ik in ons Monster gestapt en naar WDW gereden. Vanmiddag stonden “The Hollywood Studios” op het programma. Vandaag was deze tot 20.30 open en we hadden besloten om geen avondshow te doen. Dan konden we langer van de attracties genieten :-).

Rond 15.30 betalen we weer $15.00 bij alweer een vrolijke meid. Ze neemt zonder morren ons vers getapte $100,00 aan en verteld ons dat we heel de dag bij alle 4 de parken mogen staan en wenst ons “A Magical Day”. Dat klinkt altijd weer leuk.

We nemen weer het trammetje naar het park en lopen richting de tassencontrole. Kijken hoe ze het hier doen. De oude man die ik tref staat leuk in de rugzak (het grote vak) te schijnen met zijn zaklampje (waarschijnlijk slechtziend). Ik sta te wachten tot hij de rest van de vakjes openmaakt, maar ik krijg nadat hij het grote vak had goedgekeurd weer de rugzak terug. “Oke, moet jij weten”

We scannen onze pasjes en vingerafdruk en krijgen groen licht. We lopen via de winkeltjes (lekker koel binnen) door naar de “Tower of Terror”. De wachttijd laat weten dat het 10 minuten is. Op het filmpje in de bibliotheek na kunnen we in 1x doorlopen. Als we in de lift zitten bij het fotomoment gaan de duimen weer omhoog. Persoonlijk vinden we deze beter dan in DLP. Als we weer naar buiten lopen besluiten we deze vanavond nog een keer te doen als het donker is. We denken dat het meer effect geeft.

The Tower Of Terror

The Tower Of Terror

Omdat de adrenaline nog door ons lichaam raast doen we gelijk de naast de “Tower” gelegen “Rock ‘n’ Roller Coaster Starring Aerosmith”. Wachttijd is hier ook 10 minuten. Hier komen we in een “Super Stretch Limo” te recht. Klinkt iets beter dan dat Aerosmith een achtbaan aan het bouwen is ;-). Het is geweldig om in het (bijna) donker razen, maar helaas lijkt deze qua baan veel op “Space Mountain”. Je wordt flink door elkaar gehusseld. Deze blijft dus bij 1x.

Rock 'n' Roller Coaster

Rock ‘n’ Roller Coaster

Hierna hebben we het gevoel dat we even iets moeten eten. Ik kan me van de vorige keer herinneren dat we ergens wraps hadden gegeten. Het restaurant (counterbediening) vind ik wel, maar ze hebben de kaart veranderd. We zien dat er “fish & chips” op het menu staan. We gaan naar binnen. Omdat we best vroeg zijn met eten moeten we nog even wachten tot het klaar. Om de klant zoveel mogelijk tevreeden (woordgrapje en ja, nu maakte ik hem wel ;-)) maakt het meisje achter de counter een klein praatje (small talk) met ons. Wij zeggen haar dat ze het rustig aan mogen doen. We hebben tenslotte vakantie.

Als we ons eten hebben zoeken we een tafeltje en gaan zitten. Ik moet zeggen de bank en stoelen zitten heerlijk hier. We eten onze fish en chips en besluiten als we straks naar huis rijden een milkshake bij de Gouden Bogen gaan halen. We bespreken nog even onze tactiek. We willen in ieder geval naar “Walt Disney: One Man’s Dream”. Dat vinden wij een “must see”.

Als we na eten weer naar buiten lopen komen we als eerste langs “The Great Movie Ride” tegen. Wachttijd 10 minuten. Binnen 5 minuten zitten we in de wagen. We komen langs veel klassiekers. Altijd leuk om te doen deze.

The Great Movie Ride

The Great Movie Ride

Dan is het tijd om naar Walt Disney zelf te gaan. We lopen door de kleine tentoonstelling en merken dat maquettes van de boom in Animal Kingdom en het kasteel van Doornroosje in DLP er niet meer staan. Jammer, maar we zien wel wat nieuws. De maquette van het nieuwe Fantasyland in Magic Kingdom. Daarna kunnen we gelijk de zaal in voor de film over Walt Disney verteld door de man zelf. Blijft toch iedere keer weer mooi om te zien. Dat vinden wij dan ;-).

The Disney Brothers

The Disney Brothers

We maken de balans op. Als we de “Tower” nog een keer in het donker willen doen kunnen we de “Muppets*Vision 3D beter voor een andere keer bewaren. Mede omdat we de “Studio Backlot Tour” willen doen en deze nog al wat tijd in beslag neemt. Na dit overleg lopen we die kant op.

Hier ook weer 10 minuten wachten. Zowaar is het ook 10 minuten. De tram is maar voor de helft gevuld. We rijden langs auto’s die zijn gebruikt in films. We zien de costuumafdeling en natuurlijk mag “Catastrophe Canyon” niet ontbreken.

The Backlot Tour

The Backlot Tour

Na deze ervaring doen we nog even “Star Tours”. We hadden de vorige keer al ontdekt dat ze deze een mooie up-grade hadden gegeven. Je zit nu met een 3D brilletje op en ik heb me laten vertellen dat ze verschillende verhaallijnen hebben.

Star Tours

Star Tours

Als we weer buiten staan is het al donker. Dat verbaast me iedere keer weer hier. Het is snel donker. Je gaat met licht de attractie in en komt er in het donker uit. Maar goed, het is dus tijd voor “The Tower Of Terror”.

De wachttijd staat nu op 20 minuten. Prima, hierna zal het toch rond 20.15 zijn en dan willen we toch naar huis. De dame in de bibliotheek is goed. Ze voldoet precies aan de verwachtingen bij dit creepy hotel. Ook de jongen bij de lift speelt zijn rol geweldig. En ja, de Tower doen als het donker is geeft net dat beetje extra. Dat moeten we vaker doen :-D.

Tower Of Terror by Night

Tower Of Terror by Night

Als we weer buiten zijn is het 20.15 geweest. Via de winkeltjes lopen we naar de uitgang. Het trammetje staat klaar om ons naar “Goofy Film” rij 30 te brengen. Het trammetje heeft (natuurlijk) een chauffeur en iemand achter op de tram (m/v) die de boel in de gaten houdt en als hij/zij het “Driver, all clear” sein geeft en de chauffeur 2x toetert (tuut, tuut) gaan we rijden. Deze keer hebben we een dame achterop de tram. Ze verteld ons netjes waar we stoppen enzo. Ze verteld ons ook dat als we de parkeerplaats afrijden we “The big white arrows on the ground” moeten volgen. Gelijk daarna zegt ze: “There big. There white and there on the ground”. Hahaha.

We worden netje afgeleverd en lopen naar het Monster. We starten de auto en volgen the big white arrows ;-). Na de afslag die we moeten hebben om naar de villa te rijden stoppen we bij de Gouden Bogen. Ik zie dat de ramen weer beslagen zijn. Net zoals de eerste keer toen we hier kwamen. Heel wijs pakken we de “drive”. 5 Minuten later en 2 shakies rijker rijden we richitng de villa.

Shakies of zoals als ze hier zeggen als je veel foto’s plaatst van eten #foodporn 😀

Zowaar is iedereen daar nog wakker. We bespreken de dag van morgen. Het plan is dat Rob, Yvonne, Dre en 10 ‘s-ochtends gaan shoppen en wij pakken een waterpark van Disney. Aan het einde van de middag gaan we richting Tampa voor een honkbalwedstrijd. Deze gaat rond 19.00 beginnen. Dus de blog zal pas donderdagochtend plaatselijke tijd gemaakt worden.

9687 x gelezen

Dag 11 Animal Kingdom

Rond 3.15 ben ik weer wakker. Komt nu wel mooi uit. Het is dan 9.15 in Nederland en Dre en 10 zullen nu wel onderweg zijn naar Schiphol. Ik stuur Dre een Appje om ze een goede vlucht te wensen. Ik had gelijk ze zitten op dat moment in de auto. Ik probeer weer verder te slapen. Wonderwel val ik weer vrij snel in slaap.

Rond 6.30 ben ik weer wakker. Ik zie dat ik weer een Appje van Dre heb gehad. Ze zijn bij de gate. Ik App wat over en weer. Inchecken enzo was allemaal goed gegaan.

Ik ga uit bed en zoek op internet naar een flighttracker. Na 7.10 (13.10 Nederlandse tijd heb ik geen contact meer met Dre en 10. Die zullen wel al in de lucht zitten.

Als Arjan en Yvonne ook wakker zijn praat ik ze bij over Dre en 10. Iedereen is weer gerust. Arjan en ik knagen een simpeltje ontbijtje weg, zoeken de spullen bijeen en stappen in de auto op weg naar Animal Kingdom.

Als we bij de poortjes komen, waar we $15,00 mogen aftikken om de auto te parkeren, krijgen we een vrolijke dame. Ze doet haar werk met een grote glimlach en ze verteld erbij dat we voor die $15,00 heel de dag bij alle 4 de parken kunnen parkeren. Tot slot wenst ze ons nog een heel fijne dag. Dat maken we niet vaak mee, dat ze zo vrolijk zijn bij de poortjes.

We vervolgen de route naar de parkeerplaats en volgen de aanwijzingen van de castmembers op waar we onze bak kunnen stallen. We staan op “Unicorn 26”. Altijd goed onthouden. Anders loop je lang te zoeken naar je auto (of je moet wachten tot iedereen weg is, maar dat kan lang duren ;-)). We laten ons heel decadent met de tram naar de ingang van het park rijden.

Bij de ingang is de gebruikelijke tassencontrole. Aangezien dat ik de rugzak draag is het mijn beurt voor controle. Bij de vorige controles van dezelfde rugtas was er slecht gecontroleerd. Behalve het grote vak heeft deze daar nog een apart vakje en een voorvak en aan beide kanten nog een klein vakje. Die zijn ter grote van m’n puf. Ze hebben zowel bij Epcot als bij Magic Kingdom alleen het grote vak bekeken. Ik zeg op mij  beurt: “Kijk dan niet”. De dame die ik hier tref verstaat haar vak. Ze kijkt alle vakken na. Ik zeg haar dat zij de eerste is die haar werk goed doet. Ze is blij met het compliment, maar vind het ook “scary”. Ik ben het met haar eens. Ze keurt de tas goed en wenst me nog “A Magical Day”.

Animal Kingdom

Animal Kingdom

Omdat het net na 9.00 uur en volgens de “Crowd Calendar” het best een drukke dag kan worden (lees: rood), hebben wij het plan bedacht om gelijk naar “Expedition Everest” en “Kali River Rapids” te gaan. De wachttijden bij deze attracties kunnen altijd aardig oplopen.

Als we bij Expedition Everest aankomen staat de wachttijd op 5 minuten. Binnen 2 minuten zitten we in het karretje. De rugzak past niet in het daarvoor bestemde vakje. Dan maar 1 hengels om m’n been en de rugzak tussen m’n benen. We kunnen hoor! De rit is weer geweldig.

Na Everest lopen we naar de Kali River Rapids. De wachttijd staat hier op 10 minuten, maar binnen 5 minuten zitten we in het bootje. Hier hangt de tekst “You Will Get Wet, You May Get Soaked”. Nou, Arjan was Wet en ik was Soaked :-D. Ach, het is schitterend weer en voor de eerste golf vraag je je af waarom je in hemelsnaam het bootje bent gestapt en na de eerste golf roep je: “Bring It On!!!”

Kali River Rapids

Kali River Rapids

Hierna lopen we door naar “Maharajah Jungle Trek”. Hier zitten o.a. verschillende vogels, vleermuizen en tijgers. We hebben geluk de dieren zijn lekker actief. De vogels laten zich goed zien. De vleermuizen genieten van het (groente)ontbijt en is 1 van de tijgers lekker aan het rondbanjeren. De rest van de tijgers liggen lekker in schaduw te slapen. Je moet tenslotte altijd je rust pakken wanneer dat kan 😉

Lekker aan het rondlopen en af en toe je geur afgeven ;-)

Lekker aan het rondlopen en af en toe je geur afgeven 😉

Aan het ontbijt

Aan het ontbijt

 

Hierna zijn we klaar voor de “echte” jungle trek. We gaan naar de “Kilimanjaro Safaris”. Moesten we voorheen nog een olifantje redden (niet echt hoor ;-)). Nu is het vergelijkbaar met de rit in de Beekse Bergen, maar ze stoppen minder dan in de Beekse Bergen. De wachttijd staat op 20 minuten. Binnen 10 minuten zitten we in de auto. Deze keer doen we er lang over. Dit komt doordat er een girafe op de weg staat. Deze vind het best gezellig al die auto’s en blijft lekker staan. Het duurt ongeveer 5 minuten voordat de girafe weer vertrekt. We hebben nog nooit zolang over de rit gedaan en vinden het totaal niet erg.

Kilimanjaro Safaris

Kilimanjaro Safaris

Om bij te komen van deze ervaring gaan we even wat drinken en ook wat eten om hoofdpijn te voorkomen. We nemen een vitamine sapje en, om zoveel mogelijk de vitamine te compenseren, doen we er nog een zakje chips en een zoute pretzel erbij ;-). Dit blijkt een goede keus te zijn.

Omdat we er toch in de buurt zijn pakken we gelijk het treintje naar “Rafiki Planet Watch Area” mee. Dit vinden we altijd leuk en we zijn even uit de drukte te zijn. Ook groot voordeel is dat het lekker koel is binnen. We zien diverse slangen en insekten. Als we weer buiten staan lopen we nog even naar de schapen en geitjes. Altijd leuk beestjes aaien. Ook heb ik de “Hidden Mickey” gespot. Hierna lopen we terug naar het treintje en laten ons weer naar het park brengen.

Rafiki

Rafiki

Bbbbeeeeeeehhhhh

Bbbbeeeeeeehhhhh

Rare? Medium? Well Done?

Rare? Medium? Well Done?

Hidden Mickey

Hidden Mickey

Wandelende Hidden Mickey

Wandelende Hidden Mickey

We maken de balans op. Het is nu bijna 11.00 en we willen uiterlijk rond 15.00 thuis zijn. We overleggen dat we alleen nog “Dinosaur” en de film “It’s Tough To Be A Bug” willen doen.

We gaan eerst naar Dinosaur. Deze is altijd weer leuk om te doen. Oke, je komt er “shaken, not stirred” uit, maar dat mag de pret niet drukken.

Dinosaur

Dinosaur

Hierna is het tijd voor onze laatste attractie voor vandaag. We lopen naar It’s Tough To Be A Bug. Dit is een leuke 3D film, maar volgens ons niet echt geschikt voor kleine kinderen. Hier en daar zitten er wat enge beesten in en inderdaad een paar minuten later gillen de kleine kinderen de boel bijeen.

Bug's Life

Bug’s Life

P9090077

Om 13.00 hebben we ons “to do lijstje” afgewerkt en we lopen naar de uitgang. We nemen weer de tram terug naar de parkeerplaats. Gelukkig hadden we goed onthouden waar we stonden. We stappen in de auto en rijden terug naar de villa. Onderweg maken we nog een kleine stop bij de Publix voor een bakje sushi en vuilniszakken. Deze laatste waren helemaal op.

Als we weer in de villa zijn eten we de sushi op en nemen een duik in het zwembad en relaxen wat tot het tijd is om ons om te kleden.

We gaan vroeg eten bij de Pizza hut. We kiezen voor 1 die aan de 192 ligt. Rob en Yvonne gaan voor de “Pan Pizza” met ananas, beef en ham. Wij gaan voor de “Supreme” met een “Thin & Crispy” bodem. De keuze om een dunne bodem te nemen en niet voor de pan pizza (dikke bodem) te gaan blijkt een goede te zijn. De pizza gaat op 1 stukje na op. Rob en Yvonne houden 3 stukjes over. Deze gaan mee in een doosje. Toetje nemen we niet anders komen EN in tijdnood EN de toetjes zijn hier ook niet zo. We rekenen af en stappen weer in de auto. Volgende halte Sanford Airport.

Pizza to go

Pizza to go

We parkeren de auto in de garage en lopen richting de uitgang waar Dre en 10 als het goed uit moeten komen. Na ongeveer een half uurtje wachten komen ze naar buiten. Na de begroeting lopen we richting Alamo. Bij Alamo is het nog niet heel druk. Dat is toch wel weer een voordeel van zo’n klein vliegveld. Het is nergens echt druk en alles gaat heel relaxed. Dit keer staat er geen mannetje klaar om de auto’s te halen. Dus Dre en 10 kunnen zelf kiezen welke auto (mini van) ze nemen. Als alles is ingeladen neemt Rob plaats achter het stuur. Na zo’n lange reis is het wel even lekker dat je niet gelijk hoeft te rijden, hadden wij bedacht. Arjan en ik lopen terug naar de garage om ons monster te halen.

We hadden afsproken dat Rob naar de garage zou komen en dan zouden we achter elkaar terug rijden naar de villa. Prima gedachte zou je zeggen. We hadden alleen 1 ding over het hoofd gezien. Waar wij de garage inreden was alleen een ingang. De uitgang zat aan de andere kant. Na wat over en weer bellen (altijd fijn als je je vader aan de telefoon heb, die een beetje slechthorend is, en dan ook nog eens 2 zussen op de achterbank die lekker zitten te beppen). Uiteindelijk kregen we uitgelegd dat ze met geen mogelijkheid bij ons konden komen en maar op eigen houtje naar de villa moesten rijden. Dan deden wij dat ook.

Wij hadden onze Garmin dame, vanaf nu heet ze Lady ;-), aangezet en gingen rijden. Onze lady gaaf netjes aan waar we naar toe moesten, maar omdat wij nog een beetje moeten wennen af en toe aan de miles i.p.v. kilometers namen wij een afslag te vroeg. Onze Lady maakte een herbereking en stuurde ons weer op pad. Toen we een bordje met 4 tegenkwamen gingen we, in goed overleg met Lady, die kant op en zij stuurde ons toen zo naar huis.

Downtown Orlando

Downtown Orlando

P9100083

Een heel andere zonsondergang als een week geleden

Een heel andere zonsondergang als een week geleden

Eenmaal weer in de villa waren Dre en 10 net klaar met de rondleiding. 10 Was versleten en ging direct naar bed. Niet zo vreemd als je je bedenkt dat het in Nederland dan al 2.00 ‘s-nachts is. Dre heeft nog een biertje met ons op bij de pool en ging rond 21.00 slapen. Die zullen morgenochtend wel vroeg wakker zijn.

De rest van de avond hebben we nog wat tv gekeken en Yvonne en ik aan de blog gewerkt. Ik ben halverwege gestopt met het verhaal schrijven. Was moe aan het worden en heb de blog vanochtend dus afgemaakt.

Vandaag doen de dames het rustig aan en de mannen gaan iets leuks doen.

 

 

2861 x gelezen

Dag 10 Farmers Market en Shoppen

Ik maak vorderingen vanacht om 3.45 wakker. Nadat ik wat heb gelezen doe ik weer een poging om te slapen. Wat zowaar nog lukt ook. Tot 6.30 dat dan weer wel. Ik What’s App even met Dre hoe het ging met de Mickey-poes. Zij ging vandaag naar vrienden van ons. Volgens Dre liep ze al rond en waren de kinderen blij. Ik hoop dat ze weten dat ze een kleine prinses in huis hebben gehaald :-D.

De Mickey-Poes

De Mickey-Poes

Daarna doe ik nog een poging om te slapen, maar dat lukt niet. Dan maar uit bed. Ik slinger de laptop aan en bedenk dat er nog een was in de wasmachine zit omdat de droger gisteren nog niet klaar was toen we naar bed gingen. Dus deze gaat nu in de droger. Daarna lees ik de reactie’s op de blog. Dat vind ik iedere keer weer zo leuk. Zo lijkt Nederland toch een stukje dichterbij.

Arjan is er ook vroeg bij. Hij gaat een stukje hardlopen. Dat is iets wat je beter ‘s-ochtends vroeg kan doen. Dan is het nog niet zo warm. Alhoewel, het is net over 7.30 en al 25 graden (gevoels temperatuur 28). Als Arjan net de deur uit is komt Yvonne de slaapkamer uit. We kijken een beetje tv. Voornamelijk naar de weersverwachting en die ziet er voor de komende dagen goed uit. Als we de Amerikaanse Piet Paulusma mogen geloven natuurlijk 😉

Arjan weer terug is en Rob ook uit bed beginnen we aan het ontbijt. Scrambled eggs, bacon, toast, kaas, jam en chocopasta staan op tafel voor de liefhebber. Tijdens het ontbijt bespreken we onze tactiek van deze dag. We willen naar de “Farmers’  Market” in Celebration. In de reacties op onze blog zien we de reactie van Joke en Gerrit dat we er niet te veel van moeten verwachten. We zullen het zien. We hebben altijd nog plan B: shoppen bij de Florida Mall.

Jaaaa, daar issie weer. De ontbijtfoto ;-)

Jaaaa, daar issie weer. De ontbijtfoto 😉

Na het eten Skype ik nog even met vriendinnetje Essie. Zij laat de lucht zien die ze in Sliedrecht hebben (donker grijs) en ik laat de lucht zien die we hier hebben (mooi blauw). Het blijft raar dat tijdsverschil. Na ongeveer 20 minuten Skypen komt Arjan melden dat we gaan. Ik neem afscheid van Essie en zoek de spullen bij elkaar.

We stappen in de auto en rijden naar Celebration. Het “dorpje” ziet er leuk uit. Dat schept verwachtingen. Als snel zien we een bord staan met “Farmers’ Market” en we vinden ook nog een parkeerplaats in de buurt. Als we daar naar toe lopen hebben we onverwachts een mini-meeting met de zus van de buren van Rob en Yvonne (volgen jullie het nog?). Kleine wereld zo :-D.

De foto's zijn niet echt super (wat wil je als je ze rijdende weg maakt ;-))

De foto’s zijn niet echt super (wat wil je als je ze rijdende weg maakt ;-))

P9080038 P9080039

We lopen de markt op en na 2 minuten zijn we al bij het einde en Rob bestempeld het als “meuk”. Nou, Joke en Gerrit, jullie hebben niets te veel gezegd. We lopen terug naar de auto en gaan richting plan B. Shoppen.

Als we bij de Florida Mall aankomen is het nog rustig. We gaan verschillende winkels af. Rob heeft de jacht geopend voor blouses en ik ben op jacht naar een korte broek (nog steeds). Yvonne en Arjan zoeken niet echt iets speciaals. We lopen verschillende winkels binnen en hier en daar slagen we. Zelfs Rob en ik vinden waar we naar zoeken. Joepie!!

Essie geef even door welke maat je heb dan neem ik ze voor je mee :-D

Essie geef even door welke maat je heb dan neem ik ze voor je mee 😀

Even rondkijken bij de Apple Store. #omdathetkan ;-)

Even rondkijken bij de Apple Store. #omdathetkan 😉

Rond 13.30 hebben we trek en we maken een keuze. Of hier in de mall eten (in de herrie en vechten om een tafeltje) of we rijden terug naar de villa en halen bij de Subway (die op +/- 10 minuten rijden van de villa zit) een brood(je). We kiezen voor het laatste.

Bij de Subway staat er een dikke gozer voor ons met een monster bestelling. Niet alleen voor zichzelf, maar hij “moet” ook voor andere een brood meenemen. Hij weet alleen niet wat de ander(e) er op wil(len) hebben en gaat bellen. Als ik ergens een hekel aan heb is dat (en de meeste van jullie weten dat ik uit ervaring spreek) mensen gaan bellen als ze geholpen worden. Ook al is het om te weten wat er op het broodje moet. Het is en blijft zo irritant en ongeinteresseerd naar het winkelpersoneel toe.

Als we eindelijk aan de beurt zijn doen we snel onze bestelling. We hebben tenslotte de tijd gehad om te bedenken wat we allemaal wilde hebben. We betalen en rijden met onze broden naar de villa.

Eenmaal daar vallen we gelijk aan. Wat smaakt dat toch weer heerlijk. De rest van de middag relaxen we in en om de pool.

Aan het einde van de middag gaan we douchen, kleden ons om en tutten ons op. We gaan weer op jacht naar voer. Rob heeft Uno Chicago Grill op het oog en dan die aan de 192. We stappen in de auto en de jacht is weer geopend.

Als we op de 192 rijden en voor ons gevoel verder rijden dan de bedoeling is pak ik onze Garmin dame erbij. Zij wijst ons er in 1x naar toe. Wat zijn we toch blij met haar.

Als we binnen stappen zien we dat het stil is in het restaurant en we merken dat het personeel daarop is ingedeeld. Wel hebben we gratis Wifi. Joepie!! We hebben deze avond ober Mike. Mike is snel met het opnemen van de bestellingen, maar daarna kakt hij in. Niet dat het een ramp is. Begrijp me goed, maar als de vuile borden nog op tafel en het toetje wordt uitgeserveerd vind ik het toch iets minder worden. Over minder gesproken het eten was ook, hoe zal ik het noemen, niet bijzonder. De BBQ Salmon was bij de Cheesecak Factory veel beter. Het toetje was wel weer heerlijk. Maar als je een Deep Dish Sundea en een Brownie Bowl weet te verpesten ben je zeker niet goed bezig, Gelukkig smaakte deze heerlijk. Overgens hebben we de toetjes gedeeld.

Cheers

Cheers

En weer speciaal voor Essie, Yvette, Marja, Anita en iedereen die toetjesfan is ;-)

En weer speciaal voor Essie, Yvette, Marja, Anita en iedereen die toetjesfan is 😉

Nadat we betaald hebben gaan we weer op huis aan. Als we weer thuis zijn vallen we in ons avondritueel. Rob verdwijnt naar buiten met z’n Jamaicaan en Cubaan, Arjan zet koffie en Yvonne en ik bemoeien ons met de blog. Tussendoor kijken we nog wat tv.

Morgenavond (Florida tijd) komen Dre en 10 aan. Overdag gaan Rob en Yvonne nog even golfen en wij pakken Animal Kingdom even mee. Aan het einde van de middag rijden we naar Sanford Airport om Dre en 10 op te halen.

Tot slot nog even wat filmpjes van de Segway tour gisteren:

 

 

2709 x gelezen

Dag 9 Segway

Deze nacht is het weer hetzelfde liedje. Weer om 3.00 wakker en iedere keer ook gewoon stipt. Wat is dat toch? Maar goed, ik probeer verder te slapen. Dat lukt wel, maar ik droom erg onrustig. Voornamelijk over ons witje. Eden gaat vandaag van haar ene vakantie adres (m’n ouders) naar het andere vakantie adres, het dierenhotel waar ze regelmatig ook naar de dagopvang gaat. Ik weet dat ze het daar naar haar zin heeft, maar toch. Ik weet ook dat ze het daar goed heeft. Ze mag tenslotte heel de dag spelen met andere honden. Het is niet zo dat ze heel de dag in een kennel zit en dan in totaal maximaal 3 uurtjes mag luchten. Rond 6.30 trek ik het niet meer en stuur een What’s App naar Dre hoe het is gegaan. Ik krijg als antwoord: Perfect, wel druk. Tja, wat wil je met zo’n concept. Ik ben weer gerust.

Eden (a.k.a. Witje, a.k.a. Slettenbak ;-))

Eden (a.k.a. Witje, a.k.a. Slettenbak ;-))

Ondertussen is Arjan ook wakker. Na een uurtje ga ik uit bed. Ik slinger de laptop aan en spotify. Buiten is het bewolkt. Hmmm, voor alles is een eerste keer, zal ik maar zeggen ;-). Rond 8.00 is iedereen wakker. We zitten nog even op Skype met Dre en 10. Zoals het gezegde luid: Je hebt altijd baas boven baas. Ik dacht namelijk altijd dat Yvonne en ik het woord “kofferstress” hadden uitgevonden, nou, dat is niet zo. 10 Kan er ook wat van  ;-). Hahaha. Toch weer een DNA-dingetje denk ik :-D.

Nadat we afscheid hebben genomen van Dre en 10 is het tijd voor ontbijt. Rob, Yvonne en Arjan gaan voor de tosti’s Ala Rob en ik hou het bij toast en kaas. We eten het gewoon uit het vuistje. Dus geen ontbijtfoto vandaag. Sorry Peacefans. :-(.

Na het eten pakken we op ons gemak de spullen bijeen (water, geld, zonnebrillen, puf). We relaxen nog even tot het tijd is om te vertrekken. Arjan en ik hebben ons over laten halen om een “Segway Tour” te gaan doen. Dat is zo leuk, dat moet je een keer gedaan hebben. Oke, het staat niet bovenaan m’n “bucketlist”, maar wel ergens. Dus we gaan het gewoon doen.

De navigatie (die andere, niet onze dame ;-)) vertellen we waar we naar toe willen. Ze zegt haar best te doen, maar kan niets beloven. Als we onderweg zijn vertelt ze bij iedere afslag die we NIET moeten hebben dat we rechtdoor moeten. Raar systeem die navigatie. We rijden door Haines City. Dat is volgens ons geen vergane glorie, maar gewoon ouwe meuk.

Als we volgens de navigatie er zijn staan we naast een grasveld waar voor de rest niets te zien is. We rijden nog maar even een stukje door en zien dan het hokje waar we $5.00 moeten betalen om het park binnen te komen. We rijden door tot we een parkeerplaats met een gebouwtje tegenkomen. Daar moet “Back Trail Adventures of Florida” zitten. Het zonnetje laat zich nu ook voorzichtig zien.

De Segway’s staan al te wachten op ons. We worden begroet door Jeff, onze leraar vandaag. Hij verzoekt ons om ons te melden (en betalen) in het gebouw. Daar zit de vrouw van Jeff,  Melody. Het is een echt familiebedrijf.

Als we betaald hebben lopen we terug naar Jeff. Hij informeert of we dit wel eens eerder hebben gedaan. Arjan en ik schudden “nee”, maar wijzen gelijk naar Rob en Yvonne dat zij wel ervaring hebben. Omdat ze al ervaring hebben begint Jeff met Rob en Yvonne. Ze rijden een paar rondjes om in te komen en dan zijn wij aan de beurt. Ik mag als eerste. Het is best onwennig om op zo’n ding te staan. Maar al snel laat Jeff me los en dan mag Arjan. Hij heeft het nog sneller door dan ik. Tussendoor waarschuwt Jeff ons dat we niet te dicht langs de geparkeerde auto’s moeten rijden en vooral GEEN, let op, GEEN “tire rubbing” (met de banden tegen een andere segway botsen) moeten doen.

We zijn druk aan het oefenen als de een van de experts (ik noem geen namen, maar de naam begint met een R en eindigd op OB ;-)) tegen de segway van Yvonne tikt. De expert staat wankel op de segway en valt eraf :-D. Dat is nu net waar Jeff ons voor heeft gewaarschuwd. De “expert” gaat vanaf nu door het leven als “The Tire-Man” ;-).

Als Jeff vindt dat we het onder de knie hebben (bij mezelf heb ik daar bedenkingen over, maar goed) gaan we op weg. We rijden in het schildpadje. Haasje doen we nu niet omdat we dan te weinig van de omgeving zien. En als we “Wild Life” willen zien (als ze zich laten zien natuurlijk) moeten we er niet voorbij racen :-).

Als snel rijden we tussen de bomen en struiken door. Onderweg verteld Jeff over de natuur en de dieren die we eventueel, zouden, kunnen tegenkomen. Na een tijdje houden even pauze bij “Lake Kissimmee”. De airboats racen daar door het water. Leuk om te zien, maar wat een herrie maken die dingen zeg. Dit is ook het punt dat Jeff wat foto’s van ons maakt. Lekker de toerist uithangen.

Lake Kissimmee

Lake Kissimmee

Leraar Jeff

Leraar Jeff

Groepsfoto

Groepsfoto

Als we weer verder gaan helpt Jeff ons op de Segway en rijden weer verder het pad af. Het begint ondertussen (He! daar is de familie Knots weer ;-)) al goed warm te worden. Het zweet voel ik zo over me rug lopen. Blij dat ik met de segway nog een beetje wind maak. Als we in een stukje bos komen met veel schaduw, spot Jeff een hert. Deze ligt heerlijk in de schaduw. Als we afstappen (met behulp van Jeff) en een foto willen maken, vind Bambi dat geen goed idee en gaat er vandoor.

Een klein stukje verder zien we nog een paar herten door de bomen schieten. Ik probeer ze nog op de foto te zetten, maar ze zijn te ver weg. We rijden verder en komen in het gedeelte van het bos waar we schildpadjes tegen, zouden, kunnen komen. Gelukkig is Arjan getraind in “breed kijken” en spot op de grond naast het weggetje een schildpadje.

Ik merk goed dat het warm is geworden en dat merk ik vooral aan m’n ademhaling. Het is tijd geworden dat ik even een pufje neem. Ik vraag aan Jeff of we even een kleine stop kunnen houden. Dit keer heb ik gelukkig wel m’n puf bij. Na een minuutje of 10 merk ik al dat het werkt en we pakken het laatste stukje van de route.

We parkeren de segway met behulp van Jeff op de parkeerplaats. We zijn ruim 2 uur onderweg geweest en hebben veel mooie natuur gezien. In het winkeltje kopen we nog wat te drinken, chips (lekker zout) en chocolade (wat zoet) en stappen in de auto.

Nee, de navigatie hoeft niet aan, Tire-Man knows the way ;-). Toch maar halverwege de navigatie aangezet, voor de zekerheid zullen we maar zeggen :-D.

Als we weer bij de Waterlily zijn nemen we gelijk een duik in het zwembad. Yvonne en ik gaan ook nog even bubbelen. Arjan blijft op de band drijven. Tijdens het bubbelen hebben we een goed gesprek. Na het bubbelen gaan we douchen en omkleden.

Wij zitten helemaal klaar om op jacht te gaan naar voer, maar onze Tire-Man zit nog naar het honkbal te kijken. Wij krijgen op een geven moment snaaitrek en Tire-Man snapt de hint. Hij gaat ook snel douchen en omkleden.

Toen we in de auto zaten na de segway tour had Arjan de wens uitgesproken dat hij wel trek had in een steak. De vraag was waar gaan we die scoren? Bij The Longhorn of The Outback? Als niemand een voorkeur heeft hak ik de knop wel door. Ik ga voor The Outback. Daar heb ik 2 jaar geleden heerlijke Lambsrack gegeten en daar heb ik nu trek in.

We stappen in de auto en zetten koers naar The Outback. Onze ober van deze avond is Tom. Tom komt oorspronkelijk uit de buurt van New York. Hij doet het leuk en is in voor “small talk”. De mannen hebben de keuze voor steak laten vallen bij het zien van “Baby Back Ribs”. Yvonne neemt de “Sirlion Diablo” en ik twijfel nog even kort of ik misschien toch maar voor de vis ga, maar ik kies dan toch voor “New Zealand Lamb”. Die kans krijg ik niet veel ;-).

R&Y

R&Y

D&A

D&A

Het smaakt allemaal heerlijk. Het vlees is bij iedereen heerlijk mals en precies zoals we het willen hebben. De ribbetjes van de mannen zijn zo gaar/mals dat het gewoon van het bot valt. We laten het goed smaken. We hebben zelfs nog een klein plekje voor een toetje. De mannen gaan voor een “Mini Milkshake” en Yvonne en ik gaan voor “Cake Pops”. De toetjes zijn precies groot genoeg en dit smaakt ook weer heerlijk. Iedereen is het eens dat het een goede keuze was om naar The Outback te gaan. Nu heb ik altijd goede ideeën als het om eten gaat *KUCH*.

Pop Cake

Pop Cake

Pop Cake

Pop Cake

P9070030

Na het eten rijden we weer naar huis. We kijken wat tv, Arjan en ik doen nog een poging om te poolen (vooral ik doe een poging omdat ik het niet kan :-?), we draaien wat wasjes weg en ik maak de blog af. Morgen is het plan om naar Celebration te gaan en nog even naar de Florida Mall.

2010 x gelezen

Dag 8 Aquatica en een stukje Magic

Als eerste hartelijk dank voor alle leuke reacties op onze trouwdag! #Lief

Het was waarschijnlijk gisteren nacht gewoon een foutje. Deze nacht ben ik weer om 3.00 wakker. Gelukkig val ik snel weer in slaap tot een uurtje of 7.00. Ik ga uit bed en zet de laptop aan. Even kijken wat er allemaal in Nederland aan de hand is.

Rond 8.30 is iedereen wakker. Rob zet z’n koksmuts weer op en maakt omelet met ham en kaas. Ik ontbijt met m’n stukje cheesecake die ik gisteren mee naar huis had genomen. Als ik die nu niet eet dan komt het er ook niet meer van en dat is zonde.

De gebruikelijke ontbijt foto

De gebruikelijke ontbijt foto

Tijdens het ontbijten houden we de gebruikelijk tactiek bespreking. De plannen zijn ‘s-ochtends naar Aquatica en Arjan en ik willen eind van de middag een parkje pakken. Iedereen rekent het goed.

Na het eten pakken we de handdoeken, zonnebrillen, petjes en factor 20 bijeen en gaan richting Aquatica. Onderweg bedenken Yvonne en ik dat we geen water bij ons hebben. Dan maar een flesje in het park kopen.

Even na 10.00 (openingstijd) rijden we de parkeerplaats op. Omdat Rob een jaarkaart heeft kunnen we gratis parkeren. Dat scheelt toch weer $12.00. We parkeren de auto en lopen naar de ingang. Het is al aardig warm aan het worden.

We nemen een locker (kluisje) voor onze waardevolle spullen en zoeken een paar bedjes op waar we onze handdoeken neer leggen. Gewapend met de cameraatjes gaan we eerst dobberen in een lazy river. Daarna gaan Rob, Arjan en ik naar de “Walhalla Wave” glijbaan. Het wachten duurt best lang als je in de brandende zon staat.

Als we weer beneden zijn pakken we allemaal een zwemvest en gaan de “Roa’s Rapids” in. Een soort van wildwaterbaan. We doen 3 rondjes.

Hierna lopen we terug naar de bedjes en onderweg kopen we nog wat water, chips en popcorn. We zitten net op de bedjes als we zien dat het bij 12.00 uur is. Dan krijgen de Commerson’s Dolphins (Kortsnuitdolfijn) eten en ze doen kunstjes. Volgens Rob ;-).

P9060035 P9060033

We staan in de volle zon bij de dolfijnen te kijken. Best leuk om te zien, maar zonder schaduw houden we het snel voor gezien. Ik begin een kleine hoofdpijn te kweken :-?.

Arjan en Rob pakken nog een glijbaan en ik blijf bij Yvonne in de schaduw zitten. Waarschijnlijk toch te weinig gedronken. Als Arjan en Rob de glijbaan voor de 2de keer hebben gedaan lopen we terug naar de bedjes. Arjan haalt nog een flesje water voor me. Ik blijf achter bij de bedjes en Yvonne gaat met haar mannen harem nog een rondje doen.

Glijbaan

Glijbaan

Ik dut wat weg in de schaduw. Na een half uurtje staat Arjan ineens naast me. Of ik zin heb om terug naar de villa te gaan. Ik vind het best. Dan kan ik mooi een paracetamolletje nemen en even een uurtje op bed liggen.

Op de terugweg maken we nog een kleine stop bij de Gouden Bogen voor een milkshake. We nemen nu wel wijs de “drive-thru” ;-).

Eenmaal thuis neem ik 2 molletjes en ga naar bed. Ik zet voor de zekerheid een wekkertje op 15.30. Als het even mee zit kan ik mooi anderhalf uur rust pakken. Ik val bijna direct in slaap. Als om 15.30 de wekker gaat kom ik uit een diepe slaap zetten, maar de hoofdpijn is wel weg. Mooi!

Op dat moment stapt Arjan de slaapkamer binnen. Het begint buiten harder te waaien en hij denkt dat er regen en onweer opkomst is. We maken ons klaar om een avondshow mee te pakken. Als ik op de app van Undercover Tourist kijk zie ik dat alleen Epcot een avondshow heeft vandaag. De Hollywood Studio’s gaat om 20.30 dicht en Magic Kingdom gaat om 19.00 dicht. Dit laatste in verband met Mickey’s Not-So-Scary Halloween Party. We besluiten dat we een stukje Magic Kingdom pakken en daarna nog even naar de Studio’s rijden.

Als we weg willen gaan breekt de hel los buiten. Althans zo lijkt het. Donder en bliksem net na elkaar. We wachten maar heel even voordat we de auto instappen. Na een minuut of 10 gaan we poging doen.

Onderweg naar Disney zit er niet naar dat het snel droog gaat worden. We zien het wel. Omdat we wat later aankomen kunnen we parkeren waar we willen. We rijden een flink stuk naar voren rijden. Zover zelfs dat we geen tram nodig hebben om ons naar de boot/monorail brengen.

We kiezen deze keer voor de monorail om naar het park te gaan. Als we op de monorail wachten zie ik dat de Wifi van Disney het hier al doet. Even op Foursquare inchecken ;-). Als we toch zitten te wachten ook even appen met vriendin Essie.

Hallo Mickey!

Hallo Mickey!

Als we aankomen en de gebruikelijke tassencontrole hebben gehad lopen we gelijk richting Columbia Harbour House. We hebben trek in Fish & Chips. Helaas is het restaurant gesloten. Dan maar even ergens anders kijken. We lopen door naar Pinocchio Village Haus. Dan maar daar eten.

P9060045

Als we na het eten weer buiten komen is het nog steeds niet droog. Het is alleen maar harder gaan regenen. We stappen flink door naar The Haunted Mansion. Deze willen we sowieso gedaan hebben vanavond. Het is zo stil dat we zo door kunnen lopen.

Deze Mansion lijkt op die van Disneyland Parijs en hier ga je ook in een lift. Hier (en ook in Parijs) gaat vlak voordat je de lift weer uit mag het licht heel even uit. Normaal ben ik diegene die dan even keihard gil. Gewoon omdat het kan ;-). Als we nu in de lift staan staat er naast een vader en moeder met een meisje van een jaar of 4. Deze stond al te huilen en gillen voordat er uberhaupt iets was gebeurt. Ik bedenk dat ik me vanavond maar in zal houden.

Haunted Mansion

Haunted Mansion

De deuren van de lift gaan dicht en de lift komt in beweging (of niet). De “Gosthost” heet ons “Foolish Mortals” hartelijk welkom. Het meisje staat nog steeds te snikken. Dan komen we aan bij het moment dat het licht heel even uit gaat en er klinkt een harde gil en gelijk is er paniek in de tent. Als het licht aan gaat kijkt Arjan me vragend aan. He! Ik was het niet. Een man achter mij komt niet meer bij. Hij was de veroorzaker. Het kind is zo geschrokken dat we die niet meer horen. Die heeft een duidelijk een trauma opgelopen.

Na dit griezelfestijn lopen we weer naar buiten. En……Het is nog steeds niet droog. We bespreken onze tactiek. We pakken, in het kader we komen er toch langs, nog even “The Hall of Presidents” mee en gaan daarna terug naar de villa. We verwachten niet dat het nog droog gaat worden binnen nu en  20.30.

Zo zegt, zo gedaan. We moeten even wachten tot de zaal open gaat. Als de zaal open gaat zoeken we een plekje in het midden uit. Achter ons zitten 2 dames. De voorstelling begint en de dames gaan even gezellig kletsen. Zeg, doe dat lekker in je eigen tijd wij willen de voorstelling zien!. Nadat Arjan 2x geïrriteerd heeft om gekeken houden ze eindelijk op.

Lincoln

Lincoln

Na de voorstelling lopen we de regen weer in. Via de winkels, dan komen we nog een beetje droog over, lopen we naar de uitgang. We pakken weer de Monorail naar de parkeerplaats en lopen naar de auto en rijden terug naar de Waterlily.

Eenmaal thuis zet Arjan, tot grote vreugde van Yvonne, koffie en ik begin aan de blog. Onze fans moeten wel te lezen hebben morgenochtend bij de koffie/ontbijt.

10021 x gelezen

Dag 7 Happy Anniversary.

Het mag een wonder heten. Vannacht ben ik een keer niet om 3.00 wakker geworden. Wel ben ik weer gewoon om 6.00 wakker. Arjan is ook wakker. Vandaag is het feest. We zijn namelijk 10 jaar getrouwd. Zoals (bijna) ieder jaar zijn we niet thuis. Persoonlijk vind ik dit altijd goed geregeld ;-).

Rond 6.30 ga ik uit bed. Ik ben weer de eerste vanochtend. Komt mooi uit dan kan ik op m’n gemak de blog van gisteren afmaken. Rond 8.30 is iedereen wakker en we gaan weer lekker ontbijten. Chefkok Rob heeft uitsmijters gemaakt.

De gebruikelijke ochtend foto

De gebruikelijke ochtend foto

Na het eten bespreken we weer de tactiek van de dag. Rob en Yvonne gaan lekker golfen en wij willen even wat shoppen en naar een waterpark.

Rob en Yvonne zijn als eerste de deur uit. Wij kijken eerst nog even op Skype of Dre en 10 thuis zijn. Dre is niet thuis, die is biljarten met de oudere club van de schietverening, maar 10 is wel thuis. We kletsen gezellig en alles gaat goed met de beestenboel.

Als we weer bij zijn met alle nieuwtjes stappen we de auto in en gaan naar de Premium Outlets (voor de kenners die op Vineland Ave). We rijden er zo naar toe en er staat geen file zoals afgelopen zondag. In de parkeergarage staan we op de begane grond. Met andere woorden het is een stuk rustiger.

Onze dame is niet de "weg" kwijt

Onze dame is niet de “weg” kwijt

We gaan als eerste naar de Oakley Store. Hier gaat Arjan los. Hij vind een aantal shirts en een zwembroek. Als we na het afrekenen naar buiten lopen komt de jongen van de winkel achter ons aan. We waren de creditcard vergeten. Oooopsssss.

De volgende winkel waar we naar binnen gaan is American Eagle Outfitters. Bij de ingang krijgen we het gebruikelijke tasje in de hand gestopt en het meisje laat ook nog even weten dat de “clearance” achterin de winkel is te vinden. Uitverkoop is altijd leuk. Omdat Arjan net los ging bij Oakley, ga ik nu hier los. Ik vind een paar leuke shirtjes. De creditcard doet nog steeds niet moeilijk en nu letten we er wel op dat de cc weer in de portemonnee gaat.

Arjan wil wel even bij Levi’s kijken. Zodra we binnen zijn lopen we een klein rondje en dan bestempeld Arjan het als “meuk”. Ik noem het liever “vergane glorie”. Dat klinkt toch iets positiever ;-). We staan snel weer buiten.

Dan maar bij Tommy H. naar binnen. We zien hier ook weinig leuks. Ik zie nog wel een shirtje en Arjan slaagt nog voor een lekker luchtje. De cc doet haar werk naar behoren.

Bij Adidas kijken we nog voor Arjan naar nieuwe hardloopschoenen. Helaas is de maat net niet goed. We nemen geen risico en besluiten om dan maar in Nederland iets meer te betalen, maar dan krijg je wel schoenen die bij je voeten passen. Onverrichter zake lopen we naar buiten.

Next stop: Nike. Ook niets. Door naar Guess. Ook daar staan we weer snel buiten. We houden een tactiek bespreking. Gaan we nog even kijken bij de Nike Store aan de 192 of gaan we zwemmen? We kiezen voor het eerste.

De buit

De buit

We rijden naar de Nike Store. Slechte keuze blijkt later. Hier zien we ook niet wat we zoeken. Arjan zoekt een hardloopshirt met lange mouwen en zonder kraag en ik zoek een leuke korte broek. Geen van beide vinden we hier. Dan maar terug naar de villa.

Als we weer thuis zijn showen we onze buit en trekken onze zwemspullen aan. Binnen een mum van tijd liggen we in het water. Lekker afkoelen en de rest van de middag lekker relaxen en een stukje taart eten die we van Rob en Yvonne hebben gehad.

Relaxen

Relaxen

Stukje taart iemand

Stukje taart iemand

De cursus "Relaxen voor Gevorderden" nu bij ons te volgen

De cursus “Relaxen voor Gevorderden” nu bij ons te volgen

Rond 16.00 maken we ons klaar om uiteten te gaan. Het plan is om bij “The Cheesecake Factory” te gaan eten. Rob, Yvonne en Arjan zijn wat sceptisch. Het idee komt dan ook van mij. Rob en Yvonne klagen niet omdat het onze trouwdag is en wij trakteren. Arjan heeft z’n bedenkingen, maar ik laat me niet ompraten :-D. Het is bij ons vandaan ongeveer 35 minuten rijden.

Als we binnen zijn melden we ons bij de counter. We moeten even 5 minuten wachten. Waarom is ons een raadsel omdat het helemaal niet druk is. Na 5 minuten krijgen we een tafeltje toegewezen. We hebben als ober vanavond Joe. Joe is waarschijnlijk de reincarnatie van Barry White. Hij heeft net zo’n stem. Helaas doet hij geen moppie zingen ;-). Wat ons wel opvalt is dat alles niet in hoog tempo op tafel staat zoals dat in sommige restaurant gaat. We hebben de grootste lol aan tafel.

Geloof het of niet, maar we hebben echt veel gelachen.

Geloof het of niet, maar we hebben echt veel gelachen.

We hebben allemaal iets anders. Arjan gaat voor de Chicken Marsala and Mushrooms, Yvonne heeft de Steak Diane, Rob neemt de Chargrilled Coulotte Steak en ik ga voor vis in de vorm van de BBQ Salmon Het smaakt heerlijk. We hebben zelfs een klein plekje voor een toetje. Tja, als je bij The Cheesecak Factory bent en je neemt geen toetje kan natuurlijk niet. Yvonne denkt de Warm Apple Crisp wel op te kunnen, Arjan gaat voor de White Chocolate Raspberry, Ik neem de Ultimate Red Velvet Cake Cheesecake en Rob heeft geen plek voor een stukje Cheesecake, maar gaat voor een Vanilla Milkshake. Yvonne en ik hebben moeite om ons toetje op te krijgen. Arjan eet wel z’n toetje op, maar krijgt er bijna het zuur van en Rob krijgt z’n mega milkshake ook niet helemaal op. Ik krijg voor m’n overgebleven stukje cheesecake een doosje. Voor het eerst in m’n leven krijg ik een “doggy bag” mee. Voor alles is een eerste keer zullen we maar zeggen. Yvonne kan haar toetje helaas niet mee krijgen omdat het uit ijs bestaat.

Essie!!!! Toetjestijd!!!!

Essie!!!! Toetjestijd!!!!

Nog meer toetjestijd!!!

Nog meer toetjestijd!!!

Mega Milkshake

Mega Milkshake

Op de terugweg staan we in de file en hebben we weer een onweersbui. Yvonne en ik zetten de achterbank op de “uitbuikstand”. De onweersbui nemen we mee naar de villa. Eenmaal thuis vind de bui het niet meer gezellig en drijft snel over.

Yvonne en ik maken de blogs en Arjan en Rob kijken een honkbal wedstrijd.

15362 x gelezen

Dag 6 Epcot.

Ik wordt weer wakker omdat iemand naast mij (ik zal geen namen noemen, maar Rob of Yvonne zijn het niet ;-)) weer een regenwoud ligt om te zagen. Gelukkig werkt 1x porren, maar ik ben wel gelijk klaar wakker. Ik gok dat het bij 6 uur is. Als ik op de klok kijk zie ik dat ik het mis heb. Het is net 4.30 geweest. Hmmm, dan maar een beetje internetten enzo. Ik probeer later nog een poging tot slapen, maar het lukt niet. Rond 6.00 geef ik het op en ga uit bed.

Ik ben de eerste die op is. Ik zet de laptop aan en begin aan dag 5 van de blog. Yvonne is de eerst volgende die wakker is. Tussen het maken van de blog vouwen we nog een wasje. Daarna ga ik weer verder met de blog. Arjan is nu ook wakker en neemt een duik in het zwembad. Rob komt als laatste uit de slaapkamer te voorschijn.

Het begint een gewoonte te worden ;-)

Het begint een gewoonte te worden 😉

Als de blog klaar is maken Arjan en ik het ontbijt. Deze keer bestaat het uit scrambled eggs en cinnamon rolls. We dekken de tafel en eten weer lekker buiten. Tijdens het eten bespreken we onze tactiek van deze dag. Rob en Yvonne gaan vandaag lekker zwemmen in Aquatica en wij gaan onze Disneykaarten gebruiken. We willen beginnen met Epcot.

Met de bekende bol

Met de bekende bol

Na het eten gaan Rob en Yvonne op pad. Wij blijven nog heel even in de villa. Ik probeer nog even met 10 te Skypen, maar ze heeft een mindere dag en ligt op bed. Dan maar de papieren opzoeken die we nodig hebben om de Disney tickets te krijgen (we hebben vouchers) en nemen ook onze paspoorten mee. Meestal willen ze daar even een id zien van 1 van ons of, als je net een fanatiekeling treft, beide paspoorten. Ook doen we nog een flesje water in de tas.

Als we weg rijden zien we ineens een racoon (wasbeertje) bij 1 van de vuilnisbakken van de buren staan. Hij is lekker aan het smikkelen van alles wat er in de bak zit en trekt zich van ons helemaal niets aan. Erg leuk om te zien, maar ik zit wel gelijk met het nummer “Oceaan” in m’n hoofd ;-).

Racoon

Racoon

Na deze belevenis rijden we door naar Epcot. Als we de parkeerplaats oprijden denken we dat het druk is, maar dat is bedrog. Normaal staan we aan de rechterkant en nu aan de linker kant van de parkeerplaats, maar we staan net zover vooraan als normaal.

We volgen de aanwijzingen van de “wijs” dame en heer, parkeren de auto en lopen naar Guest Relations om de voucher in te leveren. We moeten eerst door de tassencontrole om daar te komen. Arjan doet netjes de rugzak open en de, oude, man kijkt er amper. Kijk dan niet!

Het is best druk bij Guest Relations. Alle 3 de loketten zijn open en hebben er ook mensen erbij staan. Als we aan de beurt zijn  gaat het middelste loket dicht. Waarschijnlijk moet hij even plassen ofzo. Gelukkig zijn de mensen bij het rechter loket ook klaar en die man blijft wel zitten.

Michael staat ons vriendelijk te woord en zoekt in de computer naar onze naam. Gelukkig! We staan op de lijst. Michael, die geen fanatiekeling is, wil alleen Arjan z’n paspoort zien en beloofd gelijk dat hij hem terug krijgt. Na de check worden de kaarten geactiveerd en aan ons geven. Michael geeft nog even tekst en uitleg waar we precies recht op hebben en wenst ons “A Magical Day at Epcot”. Dank je wel, Michael!

We lopen gewapend met onze kaarten naar de scanners. We scannen op aanwijzingen van de dame die naast het poortje  staat de kaart en onze vinger. We krijgen groen licht! We mogen binnen! Joepie!!!

Het begint al behoorlijk warm te worden en we pakken dan maar gelijk Spaceship Earth mee. Deze zit in de grote “golf” bal. Lekker koel hier binnen. De wachttijd is volgens de man, die bij de ingang staat, 2 minuten. Tenzij ze de baan stil zetten, dan duurt het wat langer ;-). We zien de uitvindingen door de jaren heen. Altijd een leuke attractie om de dag rustig mee te beginnen.

Hierna lopen we door naar Soarin. Onderweg zien we het bord waar alle wachttijden opstaan. Deze laat ons weten dat de wachttijd 45 minuten bedraagt. We gaan toch die kant op. We kunnen altijd nog een fastpass als te tijden gunstig zijn. Als we binnen zijn staat er op het bord naast Soarin dat de wachttijd 25 minuten is. Nou, daar willen wij het wel op wagen. Als we in een 15 minuten in de rij staan roept een cast member dat hij een “party of two” zoekt. Arjan, met zijn 1.92, steekt zijn hand op en we lopen langs de rij naar voren. Dat schiet lekker op.

Als we buiten staan hebben we wel een beetje trek gekregen en we gaan een salade eten bij Sunshine Seasons. Arjan neemt de Caesar Salad en ik ga voor de Tuna Noodle Salad.

Lunch

Lunch

Als we dit op hebben lopen we naar buiten richting “The Seas With Nemo & Friends”. We pakken eerst de attractie met Nemo. Best leuk als je hem een tijdje niet heb gedaan, maar de volgende slaan we hem weer gewoon over.

Als we uit onze schelp zijn gekropen lopen we nog even langs de vissen en manatees (zeekoeien). Ook hier hebben we het wel snel gezien en lopen weer naar buiten. We zijn toe aan Test Track.

Visje van Nemo

Visje van Nemo

Manatee

Manatee

De borden geven weer een wachttijd van 45 minuten aan. Het bord naast de attractie zegt 30 minuten. We elkaar aan en besluiten dat we weer geen Fastpass nemen.

Hier duurt 30 minuten ook echt 30 minuten. We maken een monster auto en maken even later de testrit. Onze auto slaagt op, bijna, alle onderdelen. Ik geloof dat we alleen met Ecologisch rijden waren gezakt. Met de snelheidstest worden we met gemak eerste :-D.

Na de rit passen we nog wat leuke auto’s en dromen over de 10de van de maand. *zingt* “als ik toch eens rijk was Dabbe-diebe-diebediebe-dom”. Omdat we denken dat het toch bij dromen blijft kan we weer verder.

Zo eentje wil ik wel hebben :-D

Zo eentje wil ik wel hebben 😀

Deze is net te klein ;-)

Deze is net te klein 😉

We besluiten om een rondje rond de wereld te maken en we beginnen bij Mexico. We nemen het boottochtje mee. Lekker binnenin de airco. We gaan in de rij staan. Nou ja, rij, voor ons staan 4 personen die bij elkaar horen en wij sluiten de rij. Er staat niemand achter ons. De dame vraagt aan de mensen voor ons “how many in your party?” De man antwoord: 4. Dan vraagt ze dezelfde vraag aan ons en er staat nog steeds niemand achter ons. Wij kijken voor de zekerheid nog even snel achter ons en antwoorden met: 2. Lekker geinteresseerd bezig met je werk.

Mexico

Mexico

Als we Mexico overleefd hebben lopen we door naar China. daar pakken we nog net even het laatste stukje van de The Jeweled Dragon Acrobats mee. We lopen nog even door het winkeltje. Ik zie nog een leuk roze hondenjasje, maar helaas hadden ze die niet in een L-tje voor Eden ;-). Als we het winkeltje uitkomen is het nog steeds bloedje heet. We zoeken verkoeling bij de 360 graden film over China.

Voordat de film begint verteld een Chinees vrouwtje ons dat het verboden is om: te eten en drinken tijdens de film, je mag niet filmen en geen foto’s maken met en zonder flits en je mag vooral niet op de houten steunen zitten. Met andere woorden kop dicht, kijken en vooral niet bewegen ;-).

We laten China voor wat het is en halen een Frozen Lemonade Slush. Heerlijk dorstlessend. We zitten in de schaduw te genieten van onze slush als opeens een cast member 2 hekken dicht doet. Niemand kan er meer door. Dan gaat opeens de brug open en de boten die voor de avondshow worden gebruikt varen langs. Mooi om te zien.

Slush

Slush

Na de slush is het tijd om naar Italie te gaan. Ik wil weer een nieuw luchtje. De eerste dame die ons helpt is nogal chaotisch en we kijken even verder. Het tafeltje er naast heeft luchtjes van Prada. De dame die hierbij hoort is lekker relaxed. Ze laat me eerst een luchtje ruiken wat ik veel te zoet vind. Ze speelt er gelijk op in door te vragen wat ik dan lekker vind. Nou, iets lichters en wat bloemiger. Ze laat me Infusion D’Iris ruiken. Oei, die is lekker. Ze heeft 3 verschillende maten van flesjes staan. Ik ga voor de middelste van 100 ml. Dan kan ik er weer even tegen ;-). Arjan slaagt helaas niet, maar we gaan van de week nog zeker een keer shoppen :-D.

Een parfum rijker en dollars lichter lopen we naar Amerika. We pakken “The American Adventure” mee. De geschiedenis van Amerika in een notendop. Kijken of Arjan het wakker houdt. Meestal dut hij ergens weg, maar dit keer gaat het goed. Het mannetje die schuin voor het podium staat heet ons van harte welkom. Jammer dat de toon van z’n stem niet mee doet. Arjan is na de voorstelling erg teleurgesteld dat wij Nederlanders nergens in voor komen, terwijl we toch een aardige rol hebben gespeeld met, het nu, New York. Het leven zit duidelijk vol teleurstellingen.

Na deze, voor Arjan, schokkende ervaring hebben we trek gekregen. Laten we nou net Japan binnen lopen. In Japan hebben ze sushi. Lekker! Arjan twijfelt tussen sushi en de teriyaki chicken. Hij kiest voor het laatste. Omdat het buiten nog steeds warm is (zo’n 34 graden, gevoels temperatuur 39 graden) eten we binnen.

Lekkerrrr

Lekkerrrr

Na het eten lopen we nog even door de Japanse tuin. Het valt ons op dat er veel maagden in het park zijn. We zien heel veel mensen met de button “1st Time” rond lopen ;-).

In de tuin zien we ook nog een eekhoorntje. In Nederland hebben wij de zogenaamde “Rode Eekhoorn”. Een schuw beestje waarbij je meestal moeite moet doen om hem te zien. Hier in Amerika woont de “Grijze Eekhoorn”. Deze pluisstaarten wonen zelfs in de grote steden en zijn zo brutaal als de neten. Hoe dan ook het blijven leuke beestjes om te zien en deze laat zich uitgebreid fotograferen.

49 76

Als we van de ervaring zijn bijgekomen lopen we door naar Marokko. Volgende keer maar hier eens een broodje kebab halen. Terwijl we daar over na denken begint het hard te waaien. In de verte zien we een donkere lucht aankomen. Veel regen hebben we nog niet gehad deze vakantie. Omdat we dat zo willen houden zetten we de pas erin en lopen langs Frankrijk en Engeland in 1 streep door naar Canada. Deze heeft een leuke/mooie film die we, als we hier zijn, gewoon “moeten” zien.

We komen nog droog aan en gaan gelijk naar binnen. We moeten nog 10 minuten wachten voordat de film begint. Ach, we kunnen zitten dus dat is ook geen ramp.

Na 10 minuten gaat ze zaal open en we lopen naar binnen. Hier moet je staan en om je heen is een scherm van 360 graden. Aan alle kanten zie je dus film. Martin Short praat alles aan elkaar wat erg leuk gedaan is. Ook hier weer kort gezegd: kop dicht en kijken.

Als de film is afgelopen en we lopen naar buiten staan er heel veel mensen te schuilen. Omdat dat wij niet van suiker zijn lopen we door naar Captain EO. Het miezert een klein beetje. In de verte horen we het donderen. Dat vinden we wat minder en we lopen stevig door.

Bij Captain EO hebben ze, volgens ons, nieuwe brilletjes. Zitten in elk geval steviger als die ze in Disneyland Parijs hebben. We moeten een klein kwartier wachten en dan mogen we de zaal in. We zitten weer te swingen op onze stoelen.

Als we weer naar buiten lopen is het bij 19.00. We besluiten dat we het voorgezien houden en lopen naar de uitgang. Richting de parkeerplaats.

We hebben de auto snel gevonden. We stappen in, zetten de airco op standje Gouden Bogen (lees: diepvries) en rijden terug naar de villa.

Onderweg begint het te regenen en daarmee valt ons plan om even nog een duik te nemen letterlijk in het water. Dan maar wat relaxen. Ik maak vast een begin aan de blog. Tegen een uur of 22.00 komt Arjan naar binnen (hij zat met Rob op het terras honkbal te kijken) om te melden dat hij naar bed gaat. Ik voel me ook best moe en ga met hem mee. De blog maak ik morgen wel af.

 

 

1907 x gelezen

Dag 5 Little Toot

Het is een gewoonte geworden om rond 3.00 ‘s-nachts naar de wc te moeten. Zo ook weer deze nacht. Vrij snel daarna ben ik weer in slaap gevallen. Het zijn dan ook heerlijke bedden hier in het hotel. Om 6.00 ben ik weer wakker en nu met klaar erbij.

Ik ga uit bed en doe de balkondeur open. Omdat we schuin boven het restaurant/bar zitten komt de ontbijtlucht me tegemoet. Het ruikt naar gebakken bacon. Ik krijg er trek van. Ik geniet van het uitzicht dat zich langzaam van de duisternis los maakt. Ondertussen (en dan op de manier uitgesproken zoals ze dat in de tv-serie Familie Knots altijd deden ;-)) What’s App ik met dinnetje Essie en m’n ouders.

Goodmorning!

Goodmorning!

Rond 7.30 kleden we ons om en gaan naar beneden op de ontbijtlucht af. Als we bij het restaurant zijn kiezen we voor een tafeltje buiten. Juist nu is het lekker buiten. Zo’n 25 graden. Het buffet bestaat uit allerlei lekkers. Als we iets van pancakes, wafels of gebakken eieren willen kunnen we onze serverster Lee Ann roepen.

Ontbijtje

Ontbijtje

Ontbijten met uitzicht op het strand

Ontbijten met uitzicht op het strand

Als we lekker zitten te eten zien we ineens in het water een dolfijn rond zwemmen (helaas te ver voor een mooie foto. De spiegelreflex lag nog in de villa). Wat een mooi gezicht. Ik krijg steeds meer spijt dat we niet langer hebben geboekt. We hebben nu wel een goed excuus om nog een keer terug te komen hier :-D.

Na het eten maken we nog een kleine wandeling over het strand. De temperatuur loopt al snel op. Het is een mooi gezicht om te zien hoe de meeuwen en pelikanen naar de vissen in het water duiken. Halverwege keren we weer om en lopen terug naar het hotel. We moeten uiterlijk pas 11.00 uitchecken. Het is nu rond 9.15. Tijd zat, maar we hebben nog meer plannen voor vandaag.

Die Duitsers zijn ook overal ;-)

Die Duitsers zijn ook overal 😉

Terug op de kamer pakken we onze spullen weer in. We kijken nog 1 keer de kamer rond of we alles wel hebben en gaan naar beneden richting de lobby. We checken uit en we hebben geen rekening open staan. Ja, dat kon ik zo ook wel vertellen ;-). We zetten de spullen in de auto en vertellen onze Garmin dame dat we dolfijnen willen spotten en geven het adres van Little Toot aan haar. Ze beloofd ons dat we er zonder toeristische route komen.

En inderdaad we rijden er in 1x naar toe. We moeten alleen straks even kijken of we iets aan haar uitspraak kunnen doen. Haar Engels is een beetje slecht zullen we maar zeggen ;-). Straks maar even kijken of ze nog een Engels sprekend familielid heeft ;-).

Little Toot doet z’n naam eer aan. Niet alleen de boot is klein, maar ook de ticket booth. We melden ons bij de jongen in het hokje. Gelukkig is de drukte van Labour Day weer voorbij en hij heeft genoeg plek op de boot. Omdat we toch ruim optijd zijn kopen we bij het winkeltje iets verderop Cola, Mountain Dew (het echte spul en niet dat nep spul wat we in Nederland hebben ;-)), een grote fles water, mueslireepje en een klein zakje pinda’s. Zo, nu kunnen we onze vochthuishouding, zouten en suikers op peil houden.

We wachten nog even tot we aan boord kunnen. Voordat we aan boord kunnen worden we nog even, heel toeristisch, op de foto gezet. Het is niet druk op het bootje. We zijn in totaal met 10 man, waarvan nog een Nederlands stel, de kapitein en z’n vrouw. Als alle instructies zijn gegeven kunnen we vertrekken. Kom maar op Flipper!

Little Toot

Little Toot

We varen rustig de haven uit en krijgen te horen wat er in de omgeving te doen is. Ook zien we leuke pandjes aan het water liggen, maar we wachten toch maar even de 10de van de maand af voordat we bij een makelaar naar binnen stappen ;-).

Leuk wonen hier

Leuk wonen hier

Ben blij dat we niet voor deze boot hebben gekozen ;-)

Ben blij dat we niet voor deze boot hebben gekozen 😉

We zijn de haven nog niet uit of we zien iets uit het water springen. Het blijkt een stingray (rog) te zijn. Hij komt een paar keer uit het water vliegen. Het is een mooi gezicht om te zien, maar we komen voor Flipper.

We turen over het water en krijgen ondertussen (daar is de familie Knots weer ;-)) te horen welke bekende Amerikanen hier een appartementje hebben. Ik moet zeggen Mel Gibson en Julia Roberts zitten er leuk bij. Na een half uurtje rond varen zien we ineens een vin boven water. De kapitein zet koers in die richting en kijkt of Flipper mee wil werken.

P9030319 P9030320

Als we dichterbij komen zien we dat Flipper niet alleen is, maar zij heeft een kleintje naast zich zwemmen. Volgens mevrouw Kapitein is de kleine zo’n 3 maanden. Omdat het kleine van oorsprong duwbootje veel golven maakt vinden dolfijnen het leuk (nee, ik ga de grap niet maken) om mee te zwemmen. Het kost ze dan ook minder energie. Ze surfen als het ware mee in de golven. Af en toe keren ze de buik naar boven. We laten ons vertellen dat ze dit doen om de parasieten van hun lichaam af te spoelen.

De dolfijnen zwemmen een tijdje met ons mee en houden het dan voor gezien en verdwijnen in het water. Wij zetten weer koers naar de haven.

Terug in de haven kopen we de foto MET sleutelhanger voor $10,00. Jaja, ook hier proberen we de economie op peil te houden ;-). We laten nog een tipje achter en lopen terug naar de auto. Op de parkeerplaats is het een stuk drukker geworden. Zo druk zelfs dat mensen rondjes rijden. Als we bij de auto staan stop er een auto achter ons. De man achter het stuur vraagt of we vertrekken. Ik wil eerst nog zeggen dat hij voor $10,00 hier mag staan, maar besluit dat grapje toch maar niet te maken :-). Wij rijden weg en de man is blij met de vrijgekomen plek.

Gelukkig hebben we de foto nog.

Gelukkig hebben we de foto nog.

Wij zeggen tegen onze Garmin dame dat we terug naar de villa willen. Ook vraag ik of ze nog een Engels sprekend familielid heeft. Nou, ze heeft nog wel een nichtje die heel goed in Engels is. Nou, doet u die maar.

De weg terug gaat weer soepel. Hoe dichter we bij Orlando komen hoe donkerder de lucht. Toch houden we het droog onderweg. Als we onze afslag nemen na de snelweg maken we een kleine stop bij de Publix. We kopen een bakje Sushi, een, nieuwe, fles zonnebrand (die ging gisteren op het strand wel erg hard) en een fles after sun. Daarna rijden we door naar de villa.

Als we thuis komen zijn Rob en Yvonne al thuis en liggen al te spartelen in het zwembad. Naar schijnt heeft het hier nog flink geregend. Wij hebben er niets van gemerkt.

We nemen ook een duik en we vertellen elkaars belevenissen. Ik What’s App nog even met Essie en m’n vader. Voor de rest doen we het lekker rustig aan.

Aan het eind van de middag maken we ons klaar om te gaan eten. De keus is gevallen op Chili’s. Als we de villa uitlopen mist Arjan de drempel. Volgens Yvonne is hij niet de enige die een memo mist. Rob had het afstapje in het zwembad ergens anders gegokt en maakte daardoor een lelijke misstap. Normaal hebben Yvonne en ik dat probleem.

Bij Chili’s worden we geholpen door Jermaine. We geven onze bestelling door. Yvonne gaat voor de Grilled Salmon With Garlic and Herbs, Rob neemt de Sirloin, Arjan kiest voor de Fajita Trio en ik hou het bij de Spicy Grilled Shrimp Tacos. Het smaakt weer lekker. Er ontgaat Jermaine weinig en hij ziet gelijk dat Rob z’n broccoli niet op heeft. Terwijl hij die zo netjes had weggemoffeld onder z’n servet :-). Omdat we wel een toetje willen maar dit niet alleen op kunnen delen we een toetje. Rob en Yvonne kiezen de Brownie Sundae en Arjan en ik gaan voor de Cheesecake. Ik maak nog de fout om m’n Cola op te drinken. Ja, dat is een foutje hier. In Amerika hebben ze refills. Frisdrank betaal je, in de meeste restaurants, 1x en als je glas leeg is krijg je gratis een nieuwe. Best goed geregeld zou je zeggen, maar 1 sloot Cola vind ik wel voldoende, maar goed ik was dus het principe refills vergeten en we hebben Jermaine die werkelijk dus niets ontgaat. Voordat ik het wist stond er een nieuwe Diet Coke op tafel. Voor de vorm een paar slokjes genomen, maar het was echt te veel.

Als we lekker zitten te genieten van ons toetje staat er ineens een mannetje naast ons met een iets te hoog opgetrokken broek (onder de oksels) en een mega buideltas om z’n middel. Daarin zitten ballonen. Of we een ballonbeest/ding willen. Rob wijst gelijk naar Yvonne dat zij er wel een wil. Ik kan me met moeite inhouden. Ik lig bijna onder de tafel van het lachen.

Yvonne kiest voor een vlinder en ze mag niet 1 maar 2 kleuren ballonen uitzoeken. Wat een feest. De man maakt razend snel een vlinder en ik weet me nog in te houden. Rob geeft de beste man nog een klein tipje en de man gaat naar het tafeltje naast ons. En ik? Nou, mij kan je ondertussen wegdragen. We vragen snel de rekening en vertrekken.

In de auto stel ik voor om bij de Publix wat “ballonen” voor volwassenen te kopen. Dan kunnen we thuis oefenen op het maken van een vlinder :-D. De rest vind het geen goed plan. Jammer hoor.

De vlinder van Yvonne :-D

De vlinder van Yvonne 😀

 

Eenmaal thuis verdwijnt Rob naar buiten met z’n Appletje om een honkbalwedstrijd te kijken, Arjan leest op z’n Appletje een boek en Yvonne en ik werken onze blogs bij. Ik heb nog grote plannen om beide dagen op de blog te gooien, maar na dag 4 hou ik het voor gezien. Dag 5 doe ik morgenochtend wel.

Samen met Yvonne kijk ik naar America Got Talent. Rond 22.00 vind ik het wel welletjes en ga naar bed. Morgen weer een dag. Het plan is om naar EPCOT te gaan.

2195 x gelezen

Dag 4 North Redington Beach

Rond een uurtje 6.00 krijg ik ineens kramp in m’n been. Waarschijnlijk te weinig gedronken de dag ervoor. Hierdoor ben ik gelijk klaar wakker. Als ik om 6.15 de woonkamer binnen loop is Yvonne al ook op. Misschien toch een DNA probleempje ;-).

We kletsen wat, kijken wat tv en we internetten wat. Op tv is de Amerikaanse versie van 24 Kitchen bezig met de Amerikaanse look-a-like van Nick (die van Simon). We lezen de reacties op onze blogs. Altijd weer leuk.

Gooodmorning Sunshine

Gooodmorning Sunshine

Als iedereen wakker is gaan we ontbijten. Rob maak tosti’s en Yvonne en ik dekken de tafel buiten. We laten het allemaal weer goed smaken.

Ontbijtje

Ontbijtje

Na het eten pakken we de koffer in en nemen afscheid van Rob en Yvonne. We vertellen onze Garmin dame dat we naar North Redington Beach willen en zij beloofd ons daar in 1x te brengen. Ze is die tr*t niet die Rob en Yvonne hebben! Wat denken we wel niet! Wij zeggen: “eerst zien dan geloven”. Achteraf blijk dat onze Garmin dame woord heeft gehouden 😉

Roadtrip

Roadtrip

Bubba!

Bubba!

De reis gaat voorspoedig en al snel rijden we Tampa voorbij en zo de weg op richting North Redington Beach. Als eenmaal van de snelweg zijn lijkt het wel of we in Dordrecht rijden. Het is net of we op de Laan van de Verenigde Stoplichten…eh….Verenigde Naties rijden. De meeste, hoe kan het ook anders, zitten tegen.

Rond 11.30 komen we aan bij het hotel. De Double Tree Beach Resort by Hilton ligt pal aan het strand. Als we de foto’s op internet mogen geloven. We parkeren onze auto in de, gratis, parkeergarage onder het hotel en nemen de lift naar de Lobby. Daar moeten we even op onze beurt wachten. Terwijl we wachten komt er een vrouwtje naast ons staan en vraagt aan ons wat wij betaald hebben. Wij vertellen dat we omgerekend net $100,00 voor 1 nacht hebben betaald. Volgens het vrouwtje is dat een heel goede prijs, zeker met Labour Day, dan kost een kamer rond de $200,00. Oke, ik begin me af te vragen welke kamer we dan zullen krijgen. We hebben kingsize met zeezicht geboekt.

We gaan inchecken. De dame achter de balie zoekt onze boeking op in de computer en we staan erin. Whoehoe! We krijgen ook nog allebei een koekje van het huis. Chocolate chip met noten en nog warm. Lekkerrrr. Omdat we weten dat je altijd kan inchecken in een hotel, maar de kamers meestal pas na een bepalende tijd klaar zijn, hadden we niet verwacht dat we gelijk de sleutel zouden krijgen. De dame achter de balie beslist anders en we krijgen 2 sleutelkaarten, kamer 305, in onze handen gestopt. Tikkeltje verbaasd van deze snelle service lopen we terug naar de auto om onze spullen te pakken en nemen de lift naar de 3de verdieping.

Onze kamer ligt aan het einde van de gang. Oke, we staan klaar met de sleutelkaart. Altijd weer spannend. Kleurt het lampje rood of krijgen we groen? Arjan stopt de kaart in het slot en het lampje kleurt groen! We doen de deur open en zien gelijk rechts van ons de badkamer. 2 Stappen verder staan we naast het kingsize bed. Die recht doet aan de naam kingsize. We doen de gordijnen open en…….we kijken zo op het strand, Wat een uitzicht. Ja, hier kan ik best aan wennen. Jammer dat we maar 1 nacht hebben geboekt.

Prinsheerlijk in eeen kingsizes bed

Prinsheerlijk in een kingsizes bed

Heerlijk op het balkon zitten

Heerlijk op het balkon zitten

Nog meer uitzicht

Ons uitzicht

29

Nog meer uitzicht

Ons uitzicht

en nog meer uitzicht

We pakken de koffer uit, ontdekken dat we gratis wifi hebben en trekken onze zwemspullen aan en doen iets makkelijks erover. In bikini en/of zwembroek door het hotel lopen zijn ze niet van gediend hier. We pakken de handdoeken, zonnebrand en cameraatjes die tegen water kunnen en gaan weer naar beneden richting strand.

Op het strand nemen we 2 bedjes met parasol. De iets wat overjarige beachboy Kevin komt $25.00 innen voor de bedjes en parasol, maar voor die prijs wil hij de parasol wel 1 ieder uur verzetten ;-). We hebben vakantie zullen we maar zeggen.

We nemen gelijk een duik in de zee en zien de visjes zo langs ons zwemmen. Het water is gewoon warm. We kunnen maar niet geloven dat we hier zitten. Zo dichtbij het strand en met wit zand. Of zoals Rob het noemt: kanariepietenzand :-D.

Spelen met het cameraatje

Spelen met het cameraatje

We brengen de middag door met wat bakken, wat zwemmen en weer wat bakken. Tegen een uurtje of 15.30 hou ik het voorgezien en ga terug naar de kamer om het zand van me af te spoelen. Arjan blijft nog even bakken. Na een half uurtje krijg ik een What’s App van Arjan (die wifi reikt zelfs tot ver op het strand) dat hij ook naar de kamer komt.

We maken ons klaar om uiteten te gaan. Ik heb m’n zinnen gezet op Bubba Gump. Het restaurant gebaseerd op de film Forrest Gump. Laat die film nu 1 van onze favorieten films zijn. Dus we moeten wel hier eten.

Bubba Gumo Shrimp It's a household name

Bubba Gump Shrimp It’s a household name

Stop Forrest Stop

Stop Forrest Stop

Run Forrest Run

Run Forrest Run

 

We verbazen ons over het feit dat het erg rustig is. We kiezen voor een tafeltje binnen. Arjan besteld Bubba’s After the Storm “Bucket of Boat Trash” en ik ga voor de Shrimper’s Heaven. De ober vind het een goede keuze. Jaja, dat maken we zelf nog wel uit!.

Shrimper's Heaven.

Shrimper’s Heaven.

Bubba's After the Storm "Bucket of Boat Trash"

Bubba’s After the Storm “Bucket of Boat Trash”

Moet gezegd worden we hebben heerlijk gegeten. We hadden nog een beetje ruimte voor een toetje. Dus we kijken nog even waar we nog trek in hebben. Arjan gaat voor de Mama’s Best Strawberry Shortcake. Op het plaatje ziet er niet groot uit, dus goed te doen. Ik bestel de Best of the Best Sampler, the Hook, Line and Sinker. Ziet er op het plaatje lekker uit en ook niet groot.

Blijkt maar weer dat schijn bedriegd. De Shortcake van Arjan is 2x zo groot als op het plaatje en m’n Samplers zijn geen Samplers, maar volledige toetjes. Toeten kan ik beter zeggen. Arjan krijgt met moeite zijn toet op en ik laat een deel staan. 

Best of the Best Sampler, the Hook, Line and Sinker.

Best of the Best Sampler, the Hook, Line and Sinker.

Nadat we de rekening hebben betaald maken we nog een rondje langs het water. We maken nog wat foto’s en lopen daarna naar de auto. We willen een beetje optijd op de kamer zijn voor de zonsondergang.

Volgens internet gaat de zon rond 19.45 onder. We zijn rond 19.00 weer op de kamer. Op het balkon is het nog bloedheet. We blijven nog even binnen en rond 19.20 gaan we weer op het balkon zitten. And now we wait ;-). Op het strand en op het terras schuin onder ons balkon zitten ook al mensen klaar. We schieten diverse foto’s en genieten van ons uitzicht. Wat hebben we het getroffen.

P9030226 P9030231 P9030234 P9030240 P9030241 P9030243 P9030247

Als de zon onder is zitten we nog een tijdje na te genieten op het balkon en luisteren naar het ruisen. Tegen een uurtje of 22.00 zijn we best wel moe en gaan lekker slapen. Het bed ligt zoals het eruit ziet. Heerlijk!

6551 x gelezen

Dag 3 Onverwachts een boottochtje

Als eerste: heel leuk om jullie reacties te lezen. Het is iedere keer weer leuk als ik de mail of peacelog open en dan zie hoeveel reacties er al binnen zijn.

En dan nu de blog van dag 3:

Omdat ik gisteren zo vroeg naar bed ging had ik een beetje verwacht dat ik vroeg wakker zou zijn. Ik ben een keer om 3.00 wakker en nadat ik weer iets voor mezelf heb gedaan en even RTL nieuws en facebook bekijk komt Klaas Vaak sneller langs dan ik had verwacht. Uiteindelijk ben ik rond 6.30 wakker. Als ik uit de slaapkamer kom is Yvonne al lang wakker.

Ik neem de tijd om dag 2 te schrijven. Als Rob ook wakker is zet hij z’n koksmuts op en gaat het ontbijt maken. We eten er weer lekker van.

Lekker ontbijten

Lekker ontbijten

Iets na 9.00 gaan we op pad. De mannen willen in deze vakantie graag een keer Deep Sea Fishing gaan doen. Dus we rijden die kant op om te kijken of het iets is.

Het is een aardig stukje rijden en en de weg is saai. De navigatie mevrouw vergeet een afslag te melden waardoor Rob ergens midden op de weg een U-turn maakt. Wel even gekeken of er niets aan kwam natuurlijk ;-). Pas na 7 miles zitten we weer op de goede weg. Als we er bijna zijn gaat Rob, weer, de fout in. Nu is het de schuld van en de navigatie en Rob. Het voordeel is wel dat we dichtbij het cruise schip van Disney kwamen. Die staat nog steeds op m’n bucketlist.

Het cruise schip van Disney

Het cruise schip van Disney

Als we eindelijk op plaats van bestemming zijn is de boot net 10 minuten weg. Wel zien we nog een powerboat liggen. Als we vragen hoe laat deze gaat varen is het antwoord 11.00. Zullen we??? Ja, we doen het gewoon! We kopen 4 kaartjes en we gaan mee. Omdat ik ons vorige boottochtje hier in Florida nog herinner, neem ik nog snel een puf.

Bootje varen

Bootje varen

123

Clark heet ons van harte welkom op de boot ook namens Captain Charles. Hij verteld wat de bedoeling is en we gaan aan boord. De tocht begint rustig. Mede omdat er in de haven gewoon weg niet hard gevaren mag worden. We varen langs diverse eettentjes waar ze, hoe kan het ook anders, alle soorten vis serveren. Daarna varen we door richting Kennedy Space Centre. Als Clark daar zijn verhaaltje heeft verteld is het tijd voor het echte werk. Kijken of we dolfijnen kunnen spotten.

De enige foto met dolfijnen die gelukt is

De enige foto met dolfijnen die gelukt is

Charles zet de power van boot aan en weg zijn we. Omdat ik naast de reling zit krijg ik een heerlijk verkoelende zoutwater golf over me heen. Dat is even lekker. We spotten idd dolfijnen en zien ook nog een paar kleine haaien. Na ruim ander half uur zit het er op. We geven de mannen nog een kleine tip en lopen naar de auto. Wij vonden het erg leuk. Yvonne vond het maar “Moeuaaah”.

Omdat we op de terugweg toch langs de outlets komen was het idee om wat te gaan shoppen. De navigatie dame blijft veilig in de tas zitten. Volgens Rob hebben we die niet nodig. Hij weet de weg. Jaja. Als we nog ongeveer 4 afslagen verwijderd zijn van de afslag richting de Waterlily moet Rob toch toegeven dat hij ergens iets gemist heeft. We rijden dan maar door naar de Waterlily.

Eenmaal thuis Skype ik nog even met Dre en 10 terwijl de rest al in het zwembad ligt te spartelen. Ik ga even later een duik nemen. Daarna Skype ik nog even met dinnetje Essie. Hond Yara hoort me wel, maar snapt niet waar ik ben :-). Essie geef ik nog een rondleiding door de villa. Ze is jaloers op onze auto.

Rond 15.30 kleden we ons om en gaan rond 16.00 weer op pad. We gaan op jacht naar voer en shops. De strategie is eerst naar de winkels en daarna eten.

Eenmaal bij de outlet is het kneiter druk. Niet zo vreemd als je weet dat het Labour Day Weekend is. Allerlei kortingen krijg je dan. Als we eindelijk de auto hebben geparkeerd lopen we richting de Oakley Store. Arjan weet een petje en een korte broek te scoren en ik zie een leuke zonnebril en een leuke case erbij. We betalen en met onze buit lopen we richting Izod voor golfkleding voor Rob en Yvonne. Helaas kunnen ze hier niets leuks vinden.

Als we de winkel weer uitlopen vinden we het wel tijd worden om iets te knagen. We rijden naar Carrabba’s om daar te gaan eten.

Carrabba’s zit middenin een verbouwing en doet daardoor wat ongezellig aan. Maar goed we hebben een tafel en bestellen alle 4 iets anders. Yvonne gaat voor de Tag Pig Pac, Rob neemt de Linguine Pescatore, Arjan kiest de Spaghetti met Meatballs en ik neem de Grilled Salmon.

Lekker eten

Lekker eten

Het smaakt allemaal weer lekker en we hebben nog een klein plekje voor een toetje. Ja, Essie, we hebben naar je geluisterd ;-).

Iets wat overbelichting, maar het gaat om het idee ;-)

Iets wat overbelichting, maar het gaat om het idee 😉

Na het eten gaan we weer richting de Waterlily, waar de mannen een duik nemen in de pool (nadat Rob een stukje blog had gemaakt) en Yvonne en ik met de blog aan de slag gaan. Yvonne voorziet hun blog van foto’s.

Morgen gaan we naar Redington Beach. Ik weet niet of we goed internet hebben daar. Jullie moeten anders even geduld hebben tot dinsdag.

 

2457 x gelezen