1 Jaar later

December 15th, 2009 Posted in Algemeen, Dagelijks leven, Familie

Het is zaterdag 13 december 2008. Arjan is naar Feyenoord en ik zit thuis. Als ik aan het schrijven van de kerstkaarten wil beginnen belt m’n schoonvader. Het gaat niet goed met m’n schoonmoeder en hij mag van haar geen dokter bellen. Ik zeg dat ik wel even langs kom om te kijken. Als ik binnen kom zeg ik tegen m’n schoonvader dat hij de huisartsenpost moet bellen. Terwijl hij in de keuken staat te bellen ga ik naar m’n schoonmoeder. Ze ligt op de bank te rillen. Ze is op dat moment nog helder van geest ook al gaat het praten niet meer goed. Ik zeg nog wat laatste dingen tegen haar, omdat ik weet dat het nu nog kan. Als Arie terug de kamer in loopt en tegen ons zegt dat hij de dokter heeft gebeld wordt ze boos. Dat is helemaal niet nodig! Ondertussen ga ik naar de keuken om Arjan te bellen en hij komt gelijk naar huis. De vraag is hoe? Ik bel m’n vader of hij Arjan bij het stadion wil oppikken. Geen probleem en hij is, dankzij de rijkunsten van m’n vader, snel thuis. Ook m’n zwager Robert komt er aan. Schoonzusje Angelique is met haar andere schoonzusje naar een kerstmarkt in Duitsland. Wij raden aan dat ze beter de volgende dag kan komen. ’s Avonds als de dokter is geweest, Arjan en ik de medicijnen hebben gehaald en haar naar bed hebben geholpen gaan we naar huis.Zondag 14 december 2008. Na een verrotte nacht slaap loopt ik ’s ochtends vroeg met Eden buiten (dit tegen de zin in van Eden omdat het veel te vroeg is, ze slaapt graag uit). Even eruit en wat frisse lucht. Als ik weer een uurtje thuis ben gaat de telefoon. Robert, het gaat niet goed. Ze reageerd haast niet. We gaan er weer gelijk naar toe. Angelique is ook onderweg met de bus. De buschauffeur zal haar bij een bezinestation afzetten en wij pikken haar daar op. Het zal een lange dag worden. Er zijn momenten dat we denken dat ze ons wel hoort en begrijpt, maar er zijn ook momenten dat we geen contact meer met haar hebben. Aan het einde van de middag sms ik naar Natasja dat ik die week niet kom werken, omdat het slecht gaat. Tegen de avond besluiten Robert en ik dat het handiger is dat wij naar huis gaan om een beetje te slapen. Ik spreek met Arjan af dat ik hem halverwege de nacht kom aflossen. Als ik thuis online ga, komen gelijk de vragen van vrienden op msn en hyves hoe het gaat. Met natte ogen zit ik met de laptop op schoot.De nacht van zondag 14 en maandag 15 december. Halverwege dat nacht los ik Arjan af. Hij gaat naar huis om wat te slapen. Ik zit samen met met Angelique naast het bed. Af en toe dutten we in. Langzaam wordt het licht. Als Arjan ook weer bij ons is gaan Angelique en ik even naar m’n werk om te vertellen dat ik die week niet ga komen  en voor boodschappen. Hoe gek het ook is de wereld draait gewoon door. De rest van de dag zitten we of boven of beneden. Als er voor de 2de keer een zuster van thuiszorg er is zitten een aantal van ons beneden. De zuster, een wat oudere vrouw, behandeld m’n schoonmoeder voorzichtig en met de nodige zorg. Zij is ook de eerste die ziet dat het nu niet lang meer gaat duren. Als we allemaal boven zijn en vinden dat ze nu echt genoeg heeft gevochten geeft zij aan het begin van de avond de strijd op.Het is 15 december 2009. Een jaar later. Vanochtend zijn Arjan en ik even naar het graf geweest. De plantjes staan er mooi bij.  Het blijft een raar idee dat ze er niet meer is. Het verdriet wordt minder, maar het gemis blijft.

  1. 2 Responses to “1 Jaar later”

  2. By Petra on Dec 15, 2009

    Sterkte! Ik herinner me de dag, dat mijn schoonmoeder overleed ook nog heel gedetailleerd, vreemd eigenlijk.

  3. By Ludy on Dec 20, 2009

    Hoi Danielle,
    wat gaat de tijd hard zeg, alweer een jaar geleden. Het is wel ontzettend hard he, het gemis van iemand waar je zo dicht bij staat en waar je veel van houdt. Misschien weet je nog wel dat vorig jaar mijn moeder ziek was, dit jaar (vrijdag 7 weken geleden) is mijn vader overleden aan dezelfde rotziekte, slokdarmkanker alleen had hij uitzaaiingen. Dit hadden we nooit kunnen voorzien. Vorig jaar heeft hij zich helemaal ingezet om mijn moeder er bovenop te helpen en nu is hij er zelf niet meer.Ik kan me dus het gemis en het verdriet zeker voorstellen, ik wens jullie ondanks alles toch een gezellige kerst en goed 2010.
    Groetjes Ludy.

Post a Comment